O Instituto Nacional de Estadística (INE) publicou que o custo laboral por traballador e mes chegou no cuarto trimestre de 2025 a 3.382,48 euros, un incremento do 3,8 % respecto ao mesmo período do ano anterior. A suba responde tanto a aumentos salariais como ao encarecemento das cotizacións sociais impulsadas pola reforma das pensións e polo novo mecanismo de equilibrio interxeracional. O dato, correspondente á Enquisa Trimestral do Custo Laboral (ETCL), marca máximos históricos para un cuarto trimestre desde o ano 2000. Ademais, suma xa vinte trimestres consecutivos de incrementos no custo laboral.
O desglose da ETCL amosa que o custo salarial subiu un 3,6 %, ata situarse en 2.531,04 euros por traballador e mes, mentres que os denominados “outros custos” se incrementaron un 4,4 %. Dentro destes últimos, as cotizacións obrigatorias experimentaron un alza do 4,5 %, atribuíble en boa parte á implantación da nova cota de solidariedade para salarios altos e ás medidas sobre pensións. Ese aumento das obrigas empresariais explica gran parte da presión sobre o custo total do traballo.
O informe do INE sitúa a causa principal da tendencia na combinación de axustes salariais pactados en convenios e no maior custo por cotizacións que afrontan as empresas. O empeoramento dalgúns indicadores de produtividade e o contexto inflacionario de anos recentes tamén contribúen á perda de marxe entre produción e custo laboral. Os economistas advirten de que, se a suba de custos non vai acompañada de melloras na produtividade, pode trasladarse aos prezos ou reducir a rendibilidade empresarial.
Desagregación por sectores
Por sectores, a educación foi a actividade coa maior incremento interanual, cunha alza do 7,8 %. Seguíronlle o transporte e almacenamento, cun avance do 6,2 %, e as actividades profesionais, científicas e técnicas, cun 6,1 %. Estas subas reflicten tanto subas salariais como maiores custos asociados á seguridade social e contratación en segmentos con demanda crecente.
En termos absolutos, as ramas cos custos laborais máis elevados continúan a ser as actividades enerxéticas, con 6.511,96 euros ao mes, e as financeiras, con 5.964,33 euros. Esas cifras evidencian a forte disparidade entre sectores intensivos en capital e outros máis dependentes da man de obra. A heteroxeneidade sectorial complica a lectura global da evolución salarial e obriga a políticas específicas segundo a actividade.
Mercado laboral e comunidades autónomas
O trimestre tamén deixou un récord en vacantes de emprego: o INE contabilizou 155.737 postos de traballo libres, concentrados maioritariamente no sector servizos, que acapara o 86,3 % das ofertas. Ese volume de vacantes pon de manifesto tensións entre oferta e demanda de emprego e apunta a dificultades das empresas para cubrir certos perfís profesionais.
No plano territorial, a suba do custo laboral foi máis intensa en Madrid, La Rioja e Andalucía, mentres que Asturias rexistrou un descenso. Madrid mantén o custo máis alto por traballador, con 4.058,71 euros mensuais, e Extremadura o máis baixo, con 2.756,4 euros. Estas diferenzas rexionais poñen de relevo desigualdades na estructura productiva e nos salarios medios entre comunidades.
Para as empresas, a combinación de maiores salarios pactados e cotizacións ao alza supón un escenario de maior presión sobre as marxes, sobre todo para pemes con menor capacidade de trasladar custos aos prezos. Desde o punto de vista das políticas públicas, o reto é compatibilizar a sustentabilidade do sistema de pensións coa competitividade empresarial e a creación de emprego estable.
Os próximos datos do INE servirán para confirmar se a tendencia de vinte trimestres de aumentos se modera ou se mantén, e como afectará á inflación, á contratación e á produtividade. Mentres tanto, empresas, sindicatos e autoridades deberán axustar as súas estratexias para afrontar un panorama de custos laborais ao alza e mercados de traballo con vacantes difíciles de cubrir.
