Violeta Salama presentou no Festival de Málaga, na sección oficial fóra de concurso, a súa última longametraxe Auri, unha crónica sobre a liberación persoal dunha muller do fogar que decide desaparecer do entorno doméstico. A cineasta malagueña levou a fita á cidade andaluza na primeira semana de marzo de 2026, na mesma semana na que se conmemora o 8M, o que subliña a actualidade do seu relato. Protagonizada por Cristina Marcos e Karra Elejalde, a película aborda con sutileza a transformación interior da súa personaxe sen adoptar un discurso militante explícito.

Salama explicou que a proxección en Málaga tivo un compoñente familiar e simbólico: o seu vínculo co festival vén de lonxe, xa que o seu pai traballou moitos anos no apartado de documentais, e poder estrear preto da casa parecía lle «moi bonito». O guión foi asinado tamén polo malagueño Samuel Pinazo, quen concibiu a historia pensando no seu barrio, El Molinillo, aínda que finalmente a rodaxe se trasladou ás Illas Canarias por razóns vinculadas á produción e aos incentivos fiscais.

A directora asegurou que, malia o traslado do plató, a película mantén unha sensibilidade local e recoñecible. «Foi importante conservar a ollada e o detalle do barrio», comentou ao presentar a fita, e engadiu que a súa próxima película si a rodará en Málaga como xesto de compromiso coa súa terra. A decisión de filmar fóra responde á realidade do sector audiovisual español, onde os condicionantes financeiros e administrativos adoitan ditar o onde das rodaxes.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

En Auri a directora opta por retratar a emancipación desde a cotidianidade: a protagonista acada unha nova visibilidade cando, lonxe de protagonizar un manifesto, toma unha decisión íntima tras recibir unha suma de diñeiro que lle permite exporse outras opcións. Salama valorou que o guión respecte a evolución da personaxe sen convertela nunha lección moral, preferindo un ton próximo e humano que permita ao público identificarse coa experiencia.

A película aposta por un cinema social que busca chegar ao gran público sen sacrificar a fondura. Para Salama, non fai falta converter cada historia nun alegato; é máis eficaz que a mensaxe se filtre a través da emoción e do humor contidos. Esta forma de contar permite, ao seu ver, que temas complexos como a soidade ou a invisibilidade das mulleres no ámbito doméstico se aborden sen afastarse da audiencia xeral.

A directora aproveitou a comparecencia para alzar a voz sobre un asunto que considerou pendente na industria: a distribución de recursos. Salama afirmou que, a miúdo, as cineastas rematan competindo polas chamadas axudas «selectivas», que adoitan financiar proxectos de menor orzamento, mentres que as grandes liñas de investimento quedan para outros produtos. Esta dinámica, explicou, crea unha especie de carril reservado que limita a ambición financeira e artística de moitas mulleres.

Salama rexeitou a idea de que as directoras só se desenvolvan ben con historias íntimas e defendeu que os relatos femininos tamén poden ocupar grandes formatos e manter a súa calidade. No seu diagnóstico, cambiar esa distribución de apoios permitiría a máis cineastas optar a proxectos ambiciosos, con mellores medios e maior alcance, reducindo así unha fenda que segue presente no sector.

A estrea de Auri chega nun momento de debate público sobre a representación feminina no cinema e as condicións de produción. Cun reparto que suma nomes consolidados como Cristina Marcos e Karra Elejalde, e un equipo creativo liderado por Samuel Pinazo na escrita, a película aspira a ser unha ventá cara a historias persoais que interrogan a invisibilidade e a posibilidade de cambio na vida cotiá. Salama pechou a súa intervención cun desexo pragmático: que as obras falen e que a industria ofreza as mesmas vías para que o fagan cos medios que merecen.