O Concello da Coruña, encabezado por Inés Rey, anunciou onte a renuncia da cidade a actuar como sede da Copa do Mundo en Riazor debido ao elevado custe e ás condicións técnicas que impuña a FIFA. A decisión tomouse despois de meses de negociacións e de que o club inquilino do estadio expresase reticencias sobre unha ampla reforma. A esixencia principal —elevar a capacidade a 43.000 localidades fronte aos cerca de 33.000 actuais— choca cunha asistencia media dunha contorna de 20.000 espectadores, segundo os datos manexados polas partes.

A renuncia, presentada públicamente pola alcaldesa xunto ao presidente do Deportivo e ao titular da Deputación, xustificouse como un acto de responsabilidade municipal ante unha inversión que o Concello considera desproporcionada para acoller apenas tres encontros do torneo. A decisión pon fin a un proceso que, tras a elección de A Coruña pola FIFA entre once cidades candidatas, acumulou esforzos por garantir financiamento privado e redactar un proxecto técnico, pero non logrou convencer ao club nin resolver as dúbidas sobre a súa viabilidade a medio e longo prazo.

«bimundialista»

A palabra que a propia alcaldesa empregou no seu discurso de Nadal de 2024 para presumir da candidatura quedou, en cuestión de meses, substituída pola constatación de limitacións económicas e deportivas. Fontes municipais admiten que o acordo asinado coa FIFA impuña compromisos que o Concello non está disposto a asumir sen garantías claras sobre o uso e o mantemento. O escenario que quedaba sobre a mesa proxectaba asentos que, fóra dos grandes eventos, rara vez se encherían.

Diverxencia entre o Concello e o club

O elemento que acabou por dinamitar o proxecto foi a falta de consonancia entre o Concello e o Deportivo, principal usuario do recinto. O club considera que unha ampliación á escala requirida pola FIFA non se axusta á demanda real e que o futuro do estadio podería derivar en gradas permanentemente baleiras, situación que danaría a atmosfera e o equilibrio económico do club.

Na súa explicación pública, a alcaldesa falou de renunciar «por responsabilidade» ante o risco financeiro e operativo que entrañaba o compromiso coa FIFA. A mensaxe foi transmitida coa presenza dos responsables institucionais implicados, pero non incluíu un calendario concreto de alternativas nin detalles sobre posibles compensacións ou penalizacións derivadas do incumprimento do acordo coa organización internacional.

«por responsabilidade»

Os interrogantes prácticos aparecen en varios frontes: quen asumirá o custe das obras, quen se fará cargo do mantemento das localidades extra e como se xestionaría un estadio sobredimensionado para a demanda habitual. A hipótese de asumir cadeiras que só se utilizarían en citas moi puntuais era unha das principais obxeccións do Deportivo, que defendeu unha adaptación coherente coas súas necesidades deportivas e económicas.

O Concello, pola súa parte, recoñeceu que o proxecto técnico está redactado, pero non se atreveu a licitar as obras sen un consenso claro nin garantías de financiamento suficientes. Esa parálise, unida ao recelo do club, deixou o plan Riazor 2030 nun beco sen saída e provocou a decisión anunciada onte, que algúns sectores ven como unha perda de oportunidade mentres outros a consideran unha xestión prudente.

Consecuencias e próximas etapas

A renuncia supón un traspié institucional para unha cidade que apostara por situarse de novo na élite de grandes eventos deportivos. Para a afección e a administración local, a perda do estatuto como sede mundialista é, ademais dun golpe de imaxe, unha frustración ante o investimento de esforzos e expectativas xeradas durante a candidatura.

Nos próximos días agárdase que o Concello detalle pasos concretos: posibles modificacións do proxecto de reforma do estadio, alternativas para mellorar as instalacións sen sobredimensionalas e un plan de diálogo co Deportivo e a Deputación para buscar solucións compartidas. Fontes municipais aseguran que non se renuncia a modernizar Riazor, pero sí a facelo baixo parámetros que non sexan sostibles.

«por tres partidos»

A cidadanía, pola súa parte, reclama explicacións claras e transparencia sobre os custos reais e os compromisos contraídos coa FIFA. O debate aberto agora céntrase en atopar un equilibrio entre ambición e prudencia, e en definir un modelo para Riazor que garanta uso, viabilidade e respecto pola identidade deportiva da cidade.

O desenlace deixa en suspenso o proxecto Riazor 2030 e obriga aos actores implicados a replantexar obxectivos. A experiencia amosa que as grandes citas internacionais esixen non só vontade, senón tamén acordos sólidos entre administracións e clubes; sen eles, incluso aspiracións celebradas hai uns meses poden quedar en promesa incumprida.