Manuel Currás Gayo, coñecido como “Roque”, faleceu este luns aos 80 anos, deixando á parroquia de Meira e a todo o concello de Moaña sen o último dos impulsores das traídas comunais que se puxeron en marcha en 1972. Currás era o único supervivente do grupo de trece veciños que impulsou a traída de augas de Meira de Arriba-A Torre, a primeira infraestrutura deste tipo no concello. Aquela iniciativa colectiva permitiu dotar de subministración a varias casas da aldea e sentou as bases para o modelo de xestión veciñal da auga que hoxe abastece amplas zonas de Moaña. O seu falecemento marca o fin dunha xeración que transformou de maneira práctica a xestión hídrica local.

En 1972, trece familias de Meira organizáronse para canalizar e distribuír auga aos seus fogares, unha obra que no seu momento constituíu unha solución autoxestionada ante a escaseza de alternativas municipais. A traída de Meira de Arriba-A Torre naceu como unha obra comunitaria, construída co esforzo e a cooperación dos veciños, e co tempo foise ampliando ata dar servizo a máis vivendas. Esa experiencia converteuse en exemplo para outras parroquias e contribuíu á proliferación de comunidades de auga no concello. Hoxe, moitas desas redes veciñais subministran a núcleos de poboación que, doutro xeito, dependerían exclusivamente do emisario submarino de Vigo.

Ademais de ser un dos promotores iniciais, Currás asumiu responsabilidades de liderado en etapas posteriores: presidiu a traída de Meira de Abaixo durante a década de 1990, coordinando traballos de mantemento e as ampliacións necesarias para atender a demanda crecente. O seu papel foi tanto técnico como organizativo, articulando a colaboración entre propietarios e xestionando os recursos comúns. En 2018 a comunidade rendeulle unha homenaxe que recolleu a lembranza daqueles comezos humildes e recoñeceu o valor de manter viva unha infraestrutura que perdurou décadas. Ese recoñecemento puxo en valor a importancia do asociacionismo rural para garantir servizos básicos.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Nado e criado na parroquia de Meira, Currás era coñecido pola súa disposición á hora de implicarse en proxectos colectivos e polo seu coñecemento práctico do terreo e das conducións. O seu alcume, “Roque”, era o nome polo que o chamaban os veciños, que destacan o seu carácter resolutivo e a súa capacidade para implicar a outros nas tarefas da traída. Coa súa marcha, a comunidade perde unha figura que, ademais de promover obras, transmitiu experiencia e hábitos de cooperación entre xeracións. Durante décadas o seu traballo axudou a consolidar unha cultura local de xestión compartida dos recursos.

A familia fixou o velorio e o funeral para mañá: a saída desde o tanatorio de Moaña está prevista para as 16.00 horas, con cerimonia relixiosa na igrexa parroquial de Meira ás 16.30. As autoridades municipais e numerosos veciños anunciaron a súa intención de acompañar á familia no último adeus, en recoñecemento á contribución de Currás ao tecido comunitario da parroquia. A despedida prevese emotiva, nun pobo que aínda conserva viva a memoria dos traballos colectivos que cambiaron a súa maneira de acceder á auga.

A expansión de traídas comunais no concello —con proxectos semellantes en Meira, Domaio e a parte alta de O Carme— reduciu a dependencia de Moaña respecto das achegas procedentes do emisario submarino de Vigo. Esa rede de pequenas infraestruturas veciñais foi, en moitos casos, a única alternativa viable para núcleos dispersos e permitiu unha xestión máis directa e económica do recurso. A experiencia de Meira ilustra como a iniciativa local puido solventar carencias de servizo e configurar un modelo que segue vixente na actualidade.

Veciños e membros das distintas comunidades de auga lembran a Currás como un referente da vontade colectiva: a súa disposición a participar en obras, o seu coñecemento do funcionamento das traídas e o seu papel como mediador en disputas menores foron aspectos recorrentes nos testemuños que xa circulan pola parroquia. Ese legado intanxible, ligado á aprendizaxe práctica e á confianza no traballo común, forma parte da herdanza que deixa ás xeracións que hoxe xestionan as conducións.

Coa morte de “Roque” péchase un capítulo importante da historia recente de Meira e da propia Moaña: a de quen, con iniciativa e esforzo comunitario, resolveron necesidades básicas e construíron infraestruturas que levan décadas en funcionamento. O seu labor, recoñecido en vida e celebrado en actos como a homenaxe de 2018, permanecerá nas redes de auga e na memoria colectiva do pobo, que continuará encargándose do mantemento das traídas que el axudou a poñer en marcha.