Fernando González Molina prepara unha versión actualizada de Mi querida señorita, o clásico español de 1972, xunto cos produtores Javier Calvo e Javier Ambrossi. O cineasta defende que o novo filme recupera a obra como homenaxe e a transforma para abordar a intersexualidade con honestidade. A historia sitúase en 1999 e busca reflectir a invisibilidade social daquel entón e o inicio de cambios colectivos.
## Un clásico revisitado con respecto
González Molina subliña que a súa proposta non é unha copia, senón unha reinterpretación. Quere manter o espírito íntimo do orixinal ao tempo que introduce claves contemporáneas sobre identidade.
Os produtores, Calvo e Ambrossi, impulsaron a actualización. Eles defenderon desde o inicio a necesidade de contar historias do colectivo e empurrar os límites narrativos.
A decisión de situar a acción en 1999 persegue dous obxectivos: ofrecer un marco onde a intersexualidade era aínda máis invisible e crear unha conexión xeracional cos responsables creativos.
## Por que 1999 e non a actualidade
Elixir 1999 permite amosar un contexto onde a letra “I” aínda non formaba parte das siglas comúns. Esa época amplifica o conflito dramático da protagonista.
Invisibilidade social: a intersexualidade estaba practicamente ausente do discurso público.
Emerxencia colectiva: aparecen debates sobre sida e os primeiros pasos do movemento LGTBI.
Conexión persoal: o guión conecta coa idade e experiencias da xeración dos creadores.
A guionista Alana Portero, unha voz recoñecida dentro do colectivo, traballou con Molina para trazar un relato que non recorra a estereotipos nin solucións fáciles.
## Tons e riscos creativos
O director mantén un equilibrio entre a comedia e o drama íntimo. A película arrinca con guiños lixeiros e vai explorando temas máis duros a medida que avanza.
Molina admite que houbo decisións estéticas concretas para respectar ás persoas intersexuais. Salienta que non era coherente narrar esta experiencia con elementos que banalizan a identidade, como recorrer a unha figura masculina cunha perruca para representar o conflito.
Calvo e Ambrossi, segundo o director, achegaron valentía e claridade narrativa. O seu papel como produtores consistiu en incentivar apostas creativas que outros poderían evitar.
## Unha homenaxe con ollada propia
A nova versión aspira a dialogar coa orixinal sen repetila. Busca abrir unha ventá sobre realidades silenciadas e ao mesmo tempo ofrecer unha historia próxima e xeracional.
González Molina e o seu equipo pretenden que a película sexa útil para o debate social e tamén para o goce cinematográfico. A intención é que o público recoñeza o respecto cara ás persoas intersexuais e a honestidade do tratamento.
En definitiva, trátase dunha actualización que respecta o legado do cinema español da transición e, ao mesmo tempo, o reinterpreta desde unha ollada contemporánea e comprometida.
[CATEGORÍA: cultura]
