Greta Alonso regresa ao foco editorial coa súa terceira novela, «O asasino do inverno», publicada por Planeta, nunha recepción que o sector viu como un redescubrimento tardío pero contundente. A autora, enxeñeira química e tamén psicóloga, falou por teléfono coa prensa esta semana e explicou que a súa traxectoria ata agora estivo marcada polo anonimato e un temor á exposición pública que agora vai superando. O lanzamento, en marzo de 2026, reavivou o interese por un tipo de thriller que mestura raíces do noir clásico cun tratamento propio e pausado. A novela sitúase na crecente escena do crime literario en España e chega nun momento no que o xénero goza de notable popularidade.

Alonso, que xa asinou dous títulos antes de abrirse ao gran público, recoñece que escribir non foi para ela unha carreira de fondo con calendarios e compromisos, senón un exercicio que mantén a modo de pracer persoal. Fontes próximas á autora confirman que a presión editorial lle resultaba angustiante, motivo polo que preferiu permanecer á marxe ata sentirse preparada para dar o paso. Na súa conversa cos medios percíbese a mestura de humildade e prudencia de quen teme que a notoriedade prexudique o seu proceso creativo. Esa distancia, con todo, non minguou a calidade dos seus relatos, segundo a crítica que xa comezou a comentar o seu último libro.

O tratamento do thriller que propón Alonso distancia tanto do «cozy crime» como da violencia explícita dalgúns best sellers contemporáneos: a súa escritura combina precisión técnica —posiblemente alimentada pola súa formación científica— cunha mirada psicolóxica sobre culpabilidade e memoria. Os pasaxes máis celebrados ata agora son os que constrúen atmosferas frías e húmidas, cun protagonismo destacado da paisaxe como elemento narrativo. Esa preferencia por climas sombríos conjúgase cunha tradición xa asentada no norte peninsular, onde as localizacións costeiras e os vales brumosos foron escenario habitual do noir en español. Críticos e lectores subliñaron a orixinalidade do seu enfoque pese á abundancia de títulos que aparecen cada ano no mercado.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A aparición de Alonso destaca ademais nun panorama no que autores consagrados seguen marcando referentes. Desde a figura ineludible de Manuel Vázquez Montalbán ata as novas fornadas do thriller ibérico, hai unha conversa constante entre o clásico e o contemporáneo. Autoras como María Oruña e Dolores Redondo popularizaron a xeografía e o clima como ingredientes esenciais do suspense, mentres que outros narradores importaron técnicas e tons do noir anglosaxón ou nórdico. Neste cruce de influencias, Alonso atopou a súa voz ao apostar por unha narración que prioriza a tensión psicolóxica sobre a espectacularidade policial.

A autora admite que a súa infancia, marcada por problemas de audición, levouna a refuxiarse na lectura e na escritura, un dato que ela mesma relaciona coa súa necesidade de silencio e concentración para construír historias. Contou así mesmo que non concibe traballar baixo prazos ríxidos, unha postura que explica en parte por que o seu despegue público foi paulatino. Editores que coñecen a súa obra sinalan que ese ritmo lle permitiu pulir relatos e centrarse na consistencia do ton máis que na rapidez produtiva. Para os responsábeis da súa editorial, a aposta agora é combinar a visibilidade co respecto ao proceso creativo que a autora reclama.

A promoción do libro realizarase sen grandes aparatos e cun calendario que pretende respectar os ritmos persoais da escritora, segundo explicaron desde Planeta. O sector editorial, en calquera caso, observa con interese a reacción do mercado: os lectores de novela negra amosaron nos últimos anos un apetito sólido por propostas que rompan con fórmulas previsibles. Festivais e ciclos como as Semanas Negras de Gijón, Getafe, Vitoria ou Barcelona contribuíron a converter o xénero nun fenómeno de masas, facilitando o encontro entre autores emerxentes e un público fiel.

Na crítica especializada resulta chamativo que a novela de Alonso non renuncie á complexidade psicolóxica: os personaxes defínense por contradicións e silencios que obrigan ao lector a reconstruír motivos e relacións. Esta aposta polo psicológico pon á autora en diálogo con referentes clásicos da investigación literaria do crime, ao tempo que a afasta da espectacularidade televisiva que domina moitas adaptacións contemporáneas. A comparación con modelos como os de Agatha Christie ou as encarnacións televisivas de Poirot e Miss Marple serve para subliñar diferenzas máis que similitudes.

Para o panorama galego e peninsular, o caso de Alonso confirma a vitalidade do noir e a súa capacidade para renovarse con voces procedentes de perfís diversos, técnicos e humanistas. Autoras como Eva García Sáenz de Urturi e os citados nomes do norte demostraron que o terreo está fértil para propostas que aposten pola atmosfera e pola investigación interna. A acollida inicial de «O asasino do inverno» invita a seguir a traxectoria dunha autora que, tras anos de discreción, inicia agora unha etapa pública na que pretende manter o equilibrio entre recoñecemento e liberdade creativa.