A hemeroteca de La Región recupera hoxe en Ourense episodios de fai 25, 50, 75 e 100 anos que obrigan a mirar o presente dende o pasado: unha mostra de acuarelas no Museo Arqueológico, a vida dun barrio convertido en periferia e crónicas que aínda conservan a súa forza testemuñal. Publicado o 10 de marzo de 2026, o sumario reúne pezas que explican por que a memoria local segue a ser un termómetro das carencias urbanas e do pulso cultural da provincia. Entre os textos seleccionados aparece ademais un título evocador, «O home das barbas socráticas», que trae á colación a figura humana como fío condutor das historias.

A sección cultural repasa a exposición de Xavier Galiza, un profesional da fotografía que presentou trinta e oito acuarelas nas dúas salas do Museo Arqueológico. Os textos arquivados subliñan a sorpresa que causa ver a un fotógrafo dar o salto á acuarela, pero explican que o seu manexo da perspectiva non é casual: unha formación como delineante de estudio de arquitectura deixoulle ferramentas técnicas que trascenden a cámara. Os traballos, di a crónica, amosan dominio do espazo e unha paleta que, aínda que ás veces descuidada por intencionais rompementos, resulta armónica e suxestiva.

Na reseña detállase tamén a actitude do autor ante o seu propio traballo: experimentador e crítico consigo mesmo, Galiza acepta que algunhas pezas quedan «a medias», con manchas e borroneos que non impiden que a colección manteña un interese notable. A valoración xornalística daquela apunta a unha exposición «bela, agradable e interesante», que confirma a pertinencia de prestar atención a artistas que transitan entre disciplinas. O eco desa mostra na hemeroteca serve hoxe para subliñar a vitalidade da escena artística local e a curiosa convivencia entre oficio técnico e sensibilidade pictórica.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Outra das crónicas que recupera o arquivo é a de Peliquín, un pobo que en 1976 xa era percibido como barrio marxinado de Orense. A nota describe unha realidade de incomunicación: accesos escarpados por pistas propicias a accidentes, unha avenida obstruída por bloques industriais e, sobre todo, un paso a nivel considerado extremadamente perigoso. Ademais, os veciños lamentaban a perda da calidade das súas augas e a presenza dunha «capela volante» traída dende o Parque de San Lázaro que levaba décadas sen restaurar, expresión dun desinterese polos bens comúns.

O testemuño dos veciños, recollido naquela crónica, foi taxante. Así o resume Julio Mateo, que puxo luz sobre os responsables e os obstáculos: citou a Renfe, a empresas como Campsa, Vegé e Uteco, e explicou como as negociacións sobre a anchura dunha ponte ou os camiños de servizo remataron por deixar pasos perigosos para os peatóns. A anécdota de unhas vías instaladas que só deixaban un metro e medio para o tránsito a pé, e a posterior retirada desas placas tras as protestas veciñais, ilustran a loita cotiá pola seguridade urbana.

O relato de Peliquín non queda como mera anécdota histórica; na lectura que propón a hemeroteca, reflicte problemas estruturais de planificación e de diálogo entre administracións e empresas que nalgúns casos tardan décadas en resolverse. O texto arquivado invita a pensar en como as voces locais se organizan para reclamar solucións e na persistencia dalgunhas formas de marxinación periurbana. Esa tensión entre protesta e resposta institucional é un dos fíos que conecta as pezas seleccionadas polo periódico.

Na colección de imaxes e crónicas que acompañan ao dossier aparecen tamén nomes e miradas do mundo cultural, como as de José Luis Cuerda e César Silva, cuxas figuras ilustran parte da memoria audiovisual e fotográfica do arquivo. A presenza destas referencias contribúe a perfilar un mosaico onde conviven a cultura, a vida cotiá e os conflitos locais, dando sentido á idea de que a historia recente de Ourense pode lerse a través de pequenas butacas e grandes conflitos urbanos.

A hemeroteca, en definitiva, funciona como unha lente que devolve ensinanzas útiles para o presente: as exposicións que espertan interese, os barrios que seguen reclamando infraestruturas e os personaxes que encarnan debate e testemuño. Consultar eses arquivos non é só un exercicio de nostalxia, senón unha maneira de medir canto mudaron —ou non— as prioridades colectivas. Quen se achegue hoxe a esas páxinas atopará, ademais de datos e anécdotas, razóns para manter viva a conversación pública sobre patrimonio, mobilidade e servizos na provincia.