Jacinto Seara reflexiona nun artigo publicado o 17 de marzo de 2026 sobre a profunda transformación social impulsada pola tecnoloxía e a globalización. Describe como cambios na comunicación, no traballo e na familia alteraron a vida cotiá en España e en boa parte do mundo. Sinala responsables visibles —empresas tecnolóxicas e plataformas dixitais— e consecuencias menos evidentes, como a polarización e a desinformación. O propósito do texto é abrir unha mirada crítica sobre os avances e os retos que acompañan ese proceso.
A peza sitúa no centro da discusión ferramentas como internet, os smartphones e a intelixencia artificial, que modificaron ritmos e expectativas. Empresas como OpenAI, Google e Microsoft aparecen como motores de innovación que reconfiguran empregos, formas de aprender e canles de comunicación. O autor subliña que esas transformacións non son neutras: afectan a estruturas sociais, económicas e culturais.
Ademais, Seara apunta ao cambio na composición das familias como un indicador claro da época. Hai máis divorcios, máis fogares unipersonais e un maior número de parellas que optan por convivir sen casar. Tamén emerxen modelos familiares diversos —monoparentais, reconstituidos e familias LGTBI— que obrigan a repensar marcos legais, prestacións e seguridade social.
Tecnoloxía e comunicación
A dixitalización acelerou a circulación da información e ampliou o acceso ao coñecemento, pero trouxo consigo novos problemas. As redes sociais e as aplicacións de mensaxería transformaron a esfera pública, reducindo tempos e aumentando a inmediatez, o que facilita tanto a difusión de ideas como a propagación de bulos. Esa dobre cara —acceso masivo fronte a desinformación— é unha das tensións máis visibles do noso tempo.
A chegada da intelixencia artificial a ferramentas cotiás plantea preguntas sobre emprego, privacidade e autonomía. Aínda que a automatización pode mellorar a eficiencia e abrir oportunidades, tamén xera inquietude pola perda de postos de traballo e pola concentración tecnolóxica. A velocidade do cambio tecnolóxico, segundo o autor, supera con frecuencia a capacidade de adaptación das institucións e das normas existentes.
En paralelo, a globalización cultural estreitou a distancia entre sociedades. Música, cine, moda e gastronomía viaxan con rapidez e contribúen a unha maior convivencia de referentes culturais. Ao mesmo tempo, a interdependencia económica fai que crises ou decisións políticas nun país se sintan pronto noutros, o que aumenta a volatilidade social e económica.
Desafíos e tensións
Entre os retos que identifica o texto está a crecente polarización social, alimentada por cámaras de eco nas redes e por medias verdades que gañan impacto pola súa velocidade. Tamén existe preocupación pola saúde mental dos máis novos, expostos dende idades temperás a presións e comparacións constantes en contornos dixitais. A conversa pública, engade, necesita ferramentas de alfabetización mediática máis sólidas.
No plano económico, a transformación tecnolóxica convive coa precariedade laboral e as desigualdades persistentes. Aínda que se ampliaron dereitos e oportunidades para moitos, non todos os colectivos se benefician por igual da dixitalización. Ademais, o envellecemento poboacional e a distribución territorial dos recursos plantexan desafíos que requiren respostas políticas sostidas.
Frente a este panorama, o autor aboga por políticas públicas que impulsen a educación dixital, regulacións que protexan dereitos e unha recuperación do espazo público informado. A adaptación esixe un esforzo colectivo: institucións, empresas e cidadáns deben coordinarse para mitigar riscos e potenciar beneficios. Só así as transformacións tecnolóxicas se traducirán en progreso inclusivo.
En resumo, a reflexión parte dunha constatación clara: en 50 años a sociedade pasou de ser local e analóxica a global e dixital, con enormes avances e desafíos inéditos. O diagnóstico invita a non renunciar á vontade de moldear ese futuro, porque os cambios son rápidos mais non inevitables; dependen de decisións políticas, culturais e sociais que aínda estamos a tempo de deliberar.
