Joan Laporta afronta desde a súa reelección un mandato que se prolongará ata 2031 con obxectivos ambiciosos e urxentes para o FC Barcelona. A xestión da obra do Camp Nou e do Espai Barça, a normalización financeira e a reconstrución de relacións deportivas e institucionais marcan a axenda inmediata. Tomará posesión oficialmente o 1 de xullo de 2026 e ten cinco anos por diante para converter en realidade proxectos pendentes e evitar novos escollos na inscrición de xogadores. O tempo e a financiación serán determinantes para o balance final deste mandato.
A celebración do triunfo electoral deixou a imaxe dun club que confía no seu presidente, pero tamén desfixo a ilusión sen agochar os problemas estruturais herdados. Entre eles, a macroobra do estadio e os efectos de decisións contables que condicionaron a capacidade de fichar. Ao mesmo tempo, a dirección deportiva deberá recompoñer unha plantilla competitiva e, no eido institucional, recompoñer pontes con figuras que marcaron o ciclo anterior.
O novo mandato terá que afrontar retos deportivos, económicos e de reputación á vez. A presión social e mediática é alta, sobre todo nun club coa esixencia de sempre: seguir competindo por títulos mentres se garante a viabilidade. Os próximos movementos de mercado e as decisións de investimento serán lidos como sinais do rumbo estratéxico do club.
O Espai Barça, a gran obra pendente
A culminación da remodelación do estadio é o proxecto máis visible e, posiblemente, o legado máis ambicioso que busca Laporta: un Camp Nou ampliado ata os 105.000 espectadores con cuberta completa. Aínda que o recinto xa funciona parcialmente, a parte máis delicada —a instalación da cuberta— aínda non está resolta e obrigará a solucións provisionais, como desprazar temporalmente os partidos a Montjuïc ou a un Johan Cruyff ampliado con gradas supletorias.
A data que se baralla para a finalización ronda 2028, pero a incerteza sobre custos e prazos persiste. O Espai Barça inclúe ademais un novo Palau Blaugrana, o Petit Palau, o Palau de Gel e un complexo hoteleiro e de oficinas nos arredores, iniciativas que elevan o prezo final do proxecto.
Na asemblea de compromisarios solicitaron 1.500 millones para completar as obras, pero a propia xunta admite que esa suma pode quedarse curta e que será necesario buscar novas fórmulas de financiación. A xestión dese endebedamento e a súa compatibilidade coas regras de LaLiga e de UEFA será determinante para a estabilidade do club.
O reto do ‘fair play’ e a inscrición de fichaxes
A limitación do ‘fair play’ financeiro foi un lastre durante a etapa previa e obriga a Laporta a pechar unha anomalía contable que arrastra dende decisións tomadas ao inicio do seu mandato. A provisión de perdas por depreciación de xogadores e posibles litixios, en lugar de amortizalas como efecto da pandemia, complicou a inscrición de reforzos e levou o club a medidas drásticas para reducir a masa salarial.
O equipo rebaixou o seu salario ata niveis próximos ao 54% da masa, pero segue atopando trabas para rexistrar altas. Ese problema afectou operacións recentes e xerou episodios conflictivos con xogadores pretendidos, como os frustrados intentos de fichar a algúns nomes do mercado estival. A capacidade para desbloquear a situación condicionará o deseño da plantilla e a planificación deportiva.
«O club está a apenas 11 millones de poder fichar con normalidad», explicou o tesoureiro Ferran Olivé en un contexto de optimismo contido, aínda que a cifra subliña a fraxilidade da situación.
Resolver ese déficit esixe tanto disciplina orzamentaria como creatividade financeira: vendas selectivas, cesións con impacto na masa salarial e novas vías de ingresos comerciais. A dirección económica terá que equilibrar a urxencia deportiva e a prudencia financiera para non repetir erros pasados.
Ademais do económico, a presidencia deberá xestionar outros frontes imprescindibles. A relación con exxogadores emblemáticos, entre eles a necesidade de refacer pontes con Lionel Messi e outros referentes, segue a ser unha conta pendente que ten implicacións deportivas e de imaxe. A normalización con figuras do pasado pode abrir vías de colaboración e de retorno de patrimonio simbólico para o club.
A dirección deportiva enfrontarase a decisións sobre a renovación da plantilla, a continuidade dos técnicos e a aposta pola canteira. Compaxinar ambición inmediata —volver a optar á Champions— cun proxecto sostible no tempo será unha tensión constante durante este lustro.
No eido institucional, Laporta terá que negociar coas administracións e con LaLiga cuestións urbanísticas e normativas vinculadas ao Espai Barça e á mobilidade. As alianzas públicas e privadas serán claves para culminar infraestruturas e minimizar o impacto económico sobre o club.
Finalmente, a xestión da comunicación e a estabilidade interna serán factores decisivos. Manter a unidade na xunta, convencer aos socios sobre as liñas estratéxicas e evitar novos litixios xudiciais é tanto ou máis importante que gañar títulos. Se Laporta consegue conxugar esas pezas, poderá deixar unha pegada consolidada; se non, o custo pode ser alto para a institución.
