Oliver Laxe, director galego da película Sirât, anunciou desde Los Ángeles a súa satisfacción tras a 98.ª edición dos Premios Oscar, onde a cinta foi finalista sen acadar a estatuíña. A cerimonia, celebrada na madrugada do domingo, serviu para que Laxe destacase o respaldo da industria internacional e a visibilidade conseguida por un proxecto cun forte selo europeo. Aínda que o galardón á mellor película internacional recaeu na produción norueguesa Valor sentimental, o cineasta subliñou que a presenza de Sirât na competición constitúe un logro relevante para o cine español e galego.
Na súa valoración pública, Laxe explicou que competir contra grandes superproducións e equipos consolidados xa supoñía unha vitoria en termos de recoñecemento profesional. Amosou especial orgullo polo equipo creativo que o acompaña, e admitiu que, a pesares de non ter gañado o Oscar, as oportunidades de encontro e de traballo que xurdiron tras a nominación son palpables. Ese feedback da industria estadounidense —«queren máis da nosa movida», dixo— reforza a idea de continuidade para futuros proxectos.
A noite estivo cargada de xestos e apoios visibles. Laxe celebrou a intervención de Javier Bardem dende o escenario, que, ao presentar a categoría na que competía Sirât, lanzou unha mensaxe breve pero contundente sobre a guerra e a situación en Oriente Próximo. O director galego cualificou a intervención do actor como enérxica e necesaria, e recoñeceu que na alfombra e dentro da cerimonia respirouse unha defensa aberta do cine e da creatividade global.
Apoios, símbolos e vestiario na alfombra vermella
Na alfombra vermella, Adolfo Domínguez asinou o traxe que luciu Laxe, un deseño inspirado na estética de Sirât e pensado para a ocasión. O deseñador galego acompañou con esa proposta a presenza da película en Hollywood, subliñando o vínculo entre a moda rexional e a proxección internacional do filme. Ademais, Laxe levaba un distintivo que moitos interpretaron como sinal de apoio á causa palestina, un xesto que el mesmo explicou como coherente co seu posicionamento público.
«Encantoume. Parecéume incrible. Bravo, Javier»,
Esa foi a reacción de Laxe á intervención de Bardem, que non pasou desapercibida na cerimonia. Pola súa banda, a montadora de son nominada e parte do equipo de Sirât, Yasmina Praderas, resumiu a experiencia en termos persoais e profesionais como única e inolvidable, e destacou a importancia de compartir ese momento con colegas do oficio.
Traxectoria de Sirât na tempada de premios
A traxectoria de Sirât durante a última tempada foi intensa. A película estreouse no Festival de Cannes, onde obtivo o Gran Premio do Xurado en sección oficial, e máis adiante acumulou recoñecementos nos Premios do Cine Europeo: cinco galardóns técnicos que incluíron montaxe, son, dirección de produción, casting e fotografía. Eses triunfos impulsaron a candidatura en Los Ángeles e reforzaron a consideración crítica do filme.
Con todo, a campaña non foi un camiño continuo de éxitos. Sirât non obtivo premios nos Globos de Oro nin nos BAFTA, e tampouco logrou impoñerse na categoría de Mellor Película de Fala Non Inglesa nos Critics’ Choice. En España, con todo, a película si se impuxo en varios certames: oito premios nos Gaudí e dous nos Feroz, ademais dun resultado notable nos Premios Goya, onde se alzou con galardóns en todas as categorías técnicas ás que optaba, entre elas montaxe, música orixinal, dirección de produción, fotografía e son.
A presenza de Sirât nos Oscar convértea na vixésima primeira película española nominada na categoría internacional desde que en 1961 Plácido, de Luis García Berlanga, abriu ese capítulo. A referencia máis inmediata na memoria recente era a de La sociedad de la nieve, de J. A. Bayona, que chegou até a terna en edicións anteriores.
Máis aló do palmarés, o balance que transmite Laxe é de fortalecemento profesional: a nominación e a visibilidade asociada abriron portas e achegaron a industria americana a un cine con marcado acento europeo. A sensación, dixo o director, é que existe curiosidade e apetite por historias como a súa, unha constatación que, no seu mapa creativo, vale tanto como un premio.
