Rosalía estreou o luns 16 de marzo no LDLC Arena de Lyon o «Lux tour», unha xira mundial que combina orquestra, coreografía e deseño escénico para presentar o seu último disco. O concerto, con entradas esgotadas para unhas 16.000 persoas segundo a sala, apostou por unha plantilla instrumental ampla e unha posta en escena concibida como performance artística. A cita pretende replantexar o espectáculo pop contemporáneo e traer ao directo unha versión máis complexa e teatral do seu repertorio.

A cantante apareceu en escena tras un retraso de 22 minutos, coa espera amenizada por fragmentos de Prokofiev e Chaikovski, e emerxeu desde unha caixa que evocaba a estética do montaxe. A acompañou a Heritage Orchestra, unha formación de corda que ofreceu texturas angulares en contraste con ritmos electrónicos e a persistencia de motivos flamencos. O programa incluíu, sobre todo, cancións de «Lux», algunhas reinvencións de temas de «Motomami» e momentos de sorpresa para o público.

O montaxe reservou á orquestra un lugar central na pista, onde o público quedou distribuído en catro seccións separadas por pasillos que formaban unha cruz. As pantallas proxectaron textos traducidos ao francés e a escenografía coidou cada transición para que cada canción funcionase como un fragmento dunha narración maior. A entrada de «Berghain» foi un dos momentos máis contundentes, coa súa deriva rave e unha enerxía que pareceu deseñarse para provocar a euforia colectiva.

Un montaxe entre concerto e performance

A proposta achegouse máis a unha performance ca a un concerto convencional; cada número mostrou unha posta en escena definida, onde a coreografía e os coros-baile xogaron un papel central. En temas como «Mio Cristo piange diamanti» os bailaríns-coristas apoderáronse do tema con xestos deliberadamente esaxerados e máscaras expresivas, transportando a canción cara ao grotesco e ao teatral. O uso de influencias da vangarda rusa e a estética cubista na iluminación e no movemento achegou unha lectura plástica ás cancións.

En varios pasaxes a voz de Rosalía entrelazouse coas cordas para construír densidades sonoras pouco habituais no pop, e as transicións incorporaron fragmentos alleos —como o enxerto de «Thank You» de Dido en «Divinize»— para xerar asociacións inesperadas. Houbo tamén momentos de interacción co público: unha referencia lírica a Barcelona obtivo ovacións e escoitouse falar en castelán e catalán entre os asistentes.

«primeiro amar o mundo e logo amar a Deus»

Reescritura do propio catálogo e afán de risco

A xira parece responder, en parte, a críticas anteriores sobre a ausencia de músicos nas súas xiras, propoñendo agora unha vintena de instrumentistas en escena que redibuxan arranxos e texturas. A Heritage Orchestra, acostumada a colaborar con nomes pop e electrónicos internacionais, ofreceu arranxos que transformaron pezas como «Saoko» e «La combi Versace», mantendo a forza rítmica pero alterando a súa arquitectura sonora.

O resultado foi unha lectura máis elaborada e nalgúns casos máis escura do seu repertorio, que non obstante conectou coa platea de forma espectacular. A combinación de aptitudes —desde a produción electrónica ata a máxima expresión teatral— confirmou a vontade da artista de posicionarse nun lugar fronteirizo entre a música popular e o performance de concerto.

O estreo en Lyon marca o inicio dunha xira que pasará por Barcelona en abril, con funcións no Palau Sant Jordi os días 13, 15, 17 e 18. A envergadura do montaxe e a resposta do público deixan claro que a aposta por unha orquestración extensional e unha dramaturxia coidada será a tarxeta de presentación desta fase artística.

Mais alén do impacto puntual, o «Lux tour» plantexa preguntas sobre a evolución do espectáculo pop: como integrar tradición instrumental, pulo electrónico e unha posta en escena que aspire a ser arte escénico sen renunciar á masividade. En Lyon, Rosalía ofreceu unha resposta ambiciosa que, polo menos na primeira parada, deixou á audiencia satisfeita e á expectativa polas seguintes datas do periplo.