Beatriz de Silva presentou na edición de 2026 do Festival de Málaga a súa primeira longametraxe, Todos los colores, un filme que busca visibilizar as vidas das persoas en cadeira de rodas e cuestionar a resposta social ante a diversidade. A cinta, que se estreará nos cines o 12 de xuño, segue a Belén, unha moza de 17 anos, no tramo final da adolescencia e subliña a idea de que a falta de adaptación e os prexuízos son os verdadeiros problemas a resolver. De Silva defende o cinema como ferramenta para contar realidades silenciadas e para provocar un cambio de ollada no público.

A historia céntrase en Belén, papel encarnado por Mafalda Carbonell, quen comparte idade co seu personaxe, e explora a súa entrada na universidade, as primeiras relacións e a amizade desde a óptica dunha rapaza que usa cadeira de rodas. A directora optou por un ton naturalista que pretende situar o espectador xunto á protagonista, non por riba nin por baixo dela, e que deixe de ver primeiro a discapacidade e comece a ver á persoa. Esa intención marca o ritmo narrativo e o enfoque dos personaxes secundarios, con escenas pensadas para normalizar a presenza da diversidade na vida cotiá.

No reparto tamén figuran nomes coñecidos como Silvia Abril, que interpreta a nai de Belén, e a presenza da campioa paralímpica Eva Moral, que achega experiencia e visibilidade real ao proxecto. Completan o elenco novas promesas do cinema español como Claudia Mora, Amalia Martos, Carlota Jiménez, Iván Luengo, Israel Arpa, Javier Tolosa e Edu Rejón, entre outros. A película, de factura coidada, alterna momentos íntimos con escenas que poñen en evidencia dificultades prácticas e actitudes sociais que aínda persisten.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A xénese do filme parte dunha experiencia persoal da directora: medrou nun círculo de amigas onde convivía a diversidade física e detectou a ausencia de relatos que amosasen esas vidas con naturalidade. Lonxe de limitarse á súa propia vivencia, De Silva reuniu numerosos testemuños para construír un relato coral que reflectise distintas perspectivas sobre a discapacidade. Ese traballo de documentación foi, segundo a directora, esencial para evitar estereotipos e para ofrecer unha representación máis veraz e plural.

A película non pretende expor unha narrativa de superación do corpo fronte á adversidade; o seu obxectivo é outro: desafiar a ollada allea e sinalar as barreiras que impón unha sociedade pouco adaptada. Ao longo da metraxe, a directora expón que o problema non é a discapacidade en si, senón as arquitecturas físicas e simbólicas que exclúen. Con ese propósito, as escenas están deseñadas para que o público remate recoñecendo a Belén como persoa, e non lembrando primeiro a cadeira que utiliza.

De Silva tamén aborda as repercusións sociais que sofren as parellas e os contornos das persoas con discapacidade, un tipo de discriminación que ás veces pasa desapercibida por descoñecemento. Sen desvelar xiros da trama, a cineasta busca que o espectador se identifique mesmo con personaxes que, nun principio, representan olladas pouco empáticas. Ese cambio de perspectiva, di a realizadora, é clave para avanzar nunha convivencia máis inclusiva.

A acollida no Festival de Málaga deixou constancia do interese por un filme debut que combina sensibilidade e oficio; a presentación xerou conversa sobre a representación e a responsabilidade da industria audiovisual. A película chegará ás salas o 12 de xuño coa expectativa de abrir ventás de diálogo arredor da accesibilidade, a educación afectiva e a presenza das persoas con discapacidade nos relatos mainstream. Críticos e programadores sinalaron o valor social do proxecto, ademais das súas cualidades cinematográficas.

Para un medio galego como Galicia Universal, a aparición de películas que amplían o mapa das vidas representadas é relevante pola súa capacidade de incidir nas políticas culturais e no imaxinario público. De Silva confía en que o seu traballo contribúa a que as pantallas amosen máis realidades diversas e que o público saia do cinema cunha ollada menos reducionista. En última instancia, a directora aspira a que historias como a de Belén axuden a modificar pequenas actitudes que, sumadas, poidan traducirse en máis accesibilidade e máis respecto na vida cotiá.