Os últimos acontecementos relacionados con Antonio Rodríguez Almodóvar: «tras ler xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Un referente na literatura oral
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detida. Antonio Rodríguez Almodóvar (Alcalá de Guadaíra, 1941) leva toda a súa vida dedicada á literatura, algo que se plasmou na publicación de libros imprescindibles como ‘Cuentos al amor de la lumbre’ ou ‘Cuentos de la media lunita’, que recompilan os mellores contos españois nados da tradición oral.
Fruto desa dedicación de tantas décadas, onde tamén publicou destacadas obras propias, como a novela ‘Variaciones para un saxo’ ou o libro de relatos ‘El hombre que se volvió relativo’, o escritor sevillano recibiu este martes na Casa da Provincia o XVII Premio de las letras Andaluzas ‘Elio Antonio de Nebrija’. Dito galardón outórgao a Asociación Colegial de Escritores de España, representada na súa sección autonóma andaluza, a Asociación Colegial de Escritores de Andalucía.
Afirma Rodríguez Almodóvar que «é un privilexio recibir un premio que leva o nome de Nebrija, o primeiro gramático da lingua castelá». Así mesmo, subliña especialmente que sexa un galardón que «che dan os colegas, o que lle confire un valor engadido. Entre colegas ás veces non se adoita a laudatio, pero a Asociación Colegial de Escritores de España así o considerou».
Confesa este autor que «aquí prémianme sobre todo como rescatador de contos. Tiven a sorte de atopar unha veta de ouro nunha mina abandonada. Había que sacar e limpar a veta, pero basicamente foi iso. Consideroo como unha sorte inmensa que non é casual, foi buscada. Hai unha especie de círculo que explica este facer dos contos populares e do resto da miña obra».
Influencias e método propio
Engade igualmente que foi esencial atoparse no camiño con outros escritores como Julio Manuel de la Rosa, que logo foi o seu mestre. «Da súa man coñecín a Ignacio Aldecoa e fixen a miña tesina sobre a súa novela ‘Gran sol’. Na Facultade de Filoloxía de Sevilla fun tamén alumno de García Calvo, que subliñou a importancia dun libro que era case descoñecido, ‘Juan de Mairena’, de Antonio Machado. Alí faise un eloxio ao folclore como non volvin ver. Ese libro trataba o folclore como cultura do pobo».
Abondando sobre este tema, Rodríguez Almodóvar comenta que «cando Machado falaba de folclore dicía que case todo o que non é folclore é pedantería. Pero dicía tamén: ‘Pensaba Mairena que o folclore era cultura viva e creadora dun pobo, de quen había moito que aprender, para poder logo ensinar ben ás clases acomodadas’. Iso a min serviume para asegurárame de que o empeño pola literatura oral non era algo baladí ou menor. O cauce que leva até a formación da novela parte do conto marabilloso. Ata ‘La guerra de las galaxias’ ten que ver coa estrutura do conto marabilloso», asegura.
Cando este escritor comezou a realizar o seu traballo de campo polos pobos de Andalucía e de Extremadura a partir de 1977 fixo achados asombrosos. «En Carmona contáronme o conto ‘Juan el oso’, que está en case todas as culturas indoeuropeas. Contoumo unha muller analfabeta. En España os traballos sobre o conto popular quedaranse nos costumbristas do século XIX e en Aurelio Espinosa, profesor da Universidade de Stanford que veu a España nos anos 20».
«Un día me encontré en una librería —añade el auto
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.