A actualidade informativa vese marcada polos discos da semana: cara the cribs, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos esténdense máis aló do inmediatamente visible.
Selección de discos destacados
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Esta é a selección que fixeron os críticos de ABC dos discos que se publicaron esta semana.
Solilóquio perpetuo e constante de Florence Shaw, que ten á crítica especializada tola de gusto.
A ‘falante’ inglesa desprega personaxes que encarnan hipocrisías e desconexións contemporáneas: dende o deseñador de cruceiros para ricos ‘Cruise Ship Designer’ ata o foodie obsesivo de ‘Evil Evil Idiot’.
Un diario persoal, surrealista e inescrutable.
Unha cascada de reflexións posmodernas que serven de fío condutor, de aglutinante deste terceiro traballo de Dry Cleaning, desta volta producido polo reclamadísimo talento de Cate Le Bon.
Mesturas hixienizadas e de revista para a xente da pista.
Aínda que se intúe unha intención de xogar no tira e afrouxa entre guitarra e baixo, o que lles acaba saíndo non chega a despegar.
A paleta tímbrica deleita un oído que á vez queda con ganas de máis.
Máis creatividade, máis procura, máis risco.
Como unha densa colada de lava que nunca chega a desbordarse, o terceiro disco deste colectivo de músicos de longa traxectoria da escena underground de Detroit (entre eles Steve Shelley, o batería de Sonic Youth) absorbe a esencia experimental do kraut e contén os excesos do noise rock para acadar un fértil equilibrio entre a tensión contida e un estraño e fascinante ton hipnótico.
Sen concesións á épica só porque si nin clímax que sirvan de asidero instantáneo, os 45 minutos de ‘Desert so Green’ son exactamente o que o seu título indica, un vergel de achados sonoros nun paisaje árido pero non insofocable.
Un viaxe alucinado e aparentemente imprevisible planificado e executado con precisión cirúrxica.
Algo así como uns Stereolab en branco e negro, manobrando entre brumas.
Nada, pero nada mal para comezar o curso discográfico.
Retornos e debuts destacados
Volven os irmáns Jarman seis anos despois cun noveno álbum de estudio que soa ao que, probablemente, eles pretendían: á casa.
Sen case innovar —máis aló dalgunha guitarra máis distorsionada— fan sentir ben nos 40 minutos dunha banda que, como eternos ‘outsiders’, souberon conservar á perfección as esencias dunha sorte de ‘indie brit rock’ co que nunca arrincaron a fama mundial pero si se aduñaron do respecto de medio mundo.
En ‘Selling Vibes’ as letras transmiten experiencia, ilustrando melodías sen demasiado risco pero que funcionan pola súa pura fidelidade á orixe de todo.
A autenticidade foi sempre o piar dunha banda que (e aquí a súa vida paralela con Taylor Swift) tivo que traballar duramente para recuperar os dereitos e, por ende, o control sobre a súa música, polo que ceder un ápice das súas raíces sen pretelo non está nos seus plans.
E así pasan, entre guitarras, coros e cero innovación (insisto, nin falta que fai) alegremente as 12 cancións dun disco moi agardado que cumpre abondo as expectativas para os realistas.
‘Never The Same’ cantan nun dos temas máis ‘hiteables’.
Pois si, é the same, pero con moito gusto.
Pullman debutou en Thrill Jockey hai máis de un cuarto de século como unha especie de ‘supergrupo’ descoñecido formado por amigos de bandas algo máis fa
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.