Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Centro Danza Matadero afronta o seu. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Unha programación ambiciosa e diversa
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Ir ao contrapé é algo natural para o mundo da danza; non é estraño, por tanto, que un teatro adicado a esta arte (Centro Danza Matadero, que dirixen María Pagés e El Arbi el Harti) prepare as súas tempadas por anos naturais e non por cursos, como é habitual nos teatros.
Tén a súa lóxica, xa que depende dos orzamentos públicos, neste caso os do Concello de Madrid. O Centro Danza Matadero presentou onte a súa programación para 2026, que amosa os seguintes números: un cento de funcións, máis de trinta compañías de España, Francia, Bélxica, Alemaña e Dinamarca, doce estreas absolutas e dez coproducións.
O flamenco e a danza contemporánea (ambas disciplinas con espectáculos e creadores de moi diferentes cores) conforman a columna vertebral desta programación, que levará ata a Nave 11 de Matadero Madrid artistas e compañías da talla de La Veronal e Marcos Morau, Jesús Carmona, o Dansk Danseteater, que dirixe a valenciana Marina Mascarell; Rafaela Carrasco, o Staatsballet Hannover, que dirixe o madrileño Goyo Montero; a Compañía Nacional de Danza, que dirixe Muriel Romero; Israel Galván, María Pagés, Peeping Tom e o Ballet Flamenco de Andalucía, que dirixe Patricia Guerrero.
Refuxio para a creatividade e a exploración
María Pagés describe o Centro Danza Matadero como «a casa de todas as danzas», e asegura que «a través das formas e manifestacións artísticas plurais, o Centro convidará ao seu público á imaxinación creativa e ao descubrimento dos mundos máis íntimos. Unha casa, un refuxio –a nosa casa, o noso refuxio madrileño da danza– é un regazo para o pensamento poético da beleza e tamén un aliciente para explorar as inquedanzas sociais máis axizantes».
Con respecto á programación de 2026, asegura que «desenvolve unha danza que interpela e interroga o cruce de disciplinas. Busca así a transcendencia dos límites das linguaxes dancísticas e integra perspectivas e coñecementos poliédricos capaces de abordar as problemáticas máis complexas do noso tempo. Bailar no Centro Danza Matadero é tamén pensar o noso presente e os seus desafíos».
La Veronal, unha das compañías españolas de maior prestixio internacional na actualidade, da man de Marcos Morau, comezará o ano (do 15 ao 25 de xaneiro de 2026) con ‘La mort i la primavera’, unha peza creada a partir da novela homónima de Mercè Rodoreda, con música orixinal de Maria Arnal. Estreouse en agosto na Bienal de Venecia e presentouse posteriormente en Barcelona.
Chegará despois Jone San Martín Astigarraga (7 e 8 de febreiro) con ‘sORDA’, «un traballo autobiográfico de investigación sobre a surdez e a danza e unha exploración bailada dos límites da comunicación física que constrúe unha lingua única e ultraexpresiva».
A continuación estará en Centro Danza Matad
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.