Os últimos acontecementos relacionados con este pueblo andalucía, que ten 23, xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Lanjarón e a súa relación con Federico García Lorca
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require un análise detallado. Lanjarón é coñecida en todas partes pola súa auga, que á súa vez é a que dá sentido aos seus balnearios, outro dos seus atractivos.
Pero non todo o mundo relaciona este pobo, porta de entrada á máxica comarca granadina de La Alpujarra, coa figura de Federico García Lorca, a quen se asocia con máis frecuencia co seu lugar natal, Fuente Vaqueros, coa próxima Valderrubio e por suposto con Granada. Pero si que hai lazos que unen a Lorca con Lanjarón, e viceversa.
O escritor, iso está ben documentado, acudiu alí con frecuencia desde que era novo e sobre todo nos veráns dos anos comprendidos entre 1924 e 1927, nese caso non tanto por vontade propia como por necesidade. O seu pai sufría «fortes cólicos hepáticos», segundo lle contou por carta ao seu amigo Manuel de Falla, ao que escribiu desde o hotel España, xunto ao balneario, onde se hospedaba coa súa familia.
Pero aínda que, como confesou noutra carta enviada desde Lanjarón a Sebastià Gasch, crítico literario, xornalista e escritor con quen tamén compartía amizade, «os meus ollos e as miñas palabras están noutro sitio», o certo é que os encantos da zona non lle pasaron desapercibidos a Lorca, quen tamén visitou outros puntos próximos como Órgiva, Carataunas, Pitres ou Cáñar. E por suposto, o magnífico Valle del Poqueira.
Porque antes de ir por mor da enfermidade do seu pai, Lorca xa estivo en Lanjarón e lle dedicou un poema chamado ‘Manantial’ que data de 1919. Nel refírese, como non, á auga: «E sentín xurdir os mananciais como de neno eu os escoitara. Era o mesmo fluir de música e ciencia ignorada. Señor, arráncame do chan. Dáme oídos que entendan ás augas. Dáme unha voz que por amor arranque o seu segredo ás ondas encantadas», escribe.
Fontes, poesía e legado literario
Lanjarón non quedou indiferente ante tantos eloxios, claro. No pobo hai 23 fontes de auga natural, en praciñas onde conflúen rúas estreitas de casas brancas, o que forma un conxunto encantador.
Bastantes delas están decoradas con flores e tamén con poemas, de García Lorca e doutros autores. O resultado é particularmente fermoso; reconforta ler como se describe a « paz da alma, remanso de présas, canto da auga », ou cando Lorca apela a Lanjarón dicindo « que vas chorando polas túas fendas auga pura. Aínda que me acouman a sede, tamén me serven de cura ».
Hai libros que recollen a presenza do poeta e dan detalles das súas estadías, como ‘Lorca en el país de ninguna parte‘, publicado en 2017, ou o capítulo ‘García Lorca en Lanjarón. Un poeta y un paisaje‘ do libro ‘Lanjarón, paisaxes da auga‘, de 1999.
Do mesmo xeito, hai información interesante en blogs como o de Valeriano Morales, que se chama a si mesmo El Polopero porque medrou na non moi afastada poboación de Polopos. Alí conta que Lorca non só frecuentou Lanjarón no verán; tamén acudiu no outono para que a súa nai, Vicenta, se tratase «con augas da fonte Capuchina».
Iso sitúa a presenza do autor na Alpujarra desde o ano 1917, ano no que, segú
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.