Os últimos acontecementos relacionados con Ismael Jordi, digno embaixador do Nadal, xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. O ciclo dedicado ao canto de Nadal que este ano se nos ofrece no Alcázar combina o sabor andaluz coa música composta expresamente para estas datas.
Un programa variado no Alcázar
O tenor xerezano (e seguramente o pianista vasco) non dubidaron en perexenar un programa con estas características e presentalo, como todo o ciclo -e de aí o seu nome- no chamado Salón de Embajadores. Lembremos que Ismael Jordi está a triunfar por fin co ansiado ‘Werther’ nesta etapa de madurez.
Así que valoremos o cambio a este programa máis variopinto e ‘lixeiro’. Nós -e el- non tiñamos escoitado nin celebrado un concerto nun espazo tan emblemático, seguramente o máis fermoso do Alcázar, pequeno para un concerto e, non sabemos se por iso, pola altura da cúpula ou tal vez polos azulexos (que acusticamente funcionan como cristais), o certo é que o son propagábase en demasía cara todos os lados.
Supomos que farían probas pola tarde para ver se era mellor para isto manter a tapa do piano aberta por completo ou a medias. Ao final abriuse todo o que daba de si, tal vez para que vísemos a potencia que atesoura o tenor, e o magnífico estado da súa voz.
Percorrido musical e repertorio
Abrían con Sevilla, é dicir, con Turina, con tres pezas coñecidas: a primeira ‘Anhelos’ dos ‘Tres sonetos’ op. 54, con texto de Rodríguez Marín, e é precisamente esta a que abría a terna, un soneto cargado de romanticismo que abocaba a un final intenso coroado por un agudo, para o que Jordi xa estaba preparado nada máis comezar.
Seguiu a ‘Saeta en forma de Salve’, que non prescinde do carácter de oración fronte aos agudos finais, sobre texto dos irmáns Álvarez Quintero. É precisamente esta natureza de invocación a que busca a emoción antes que o virtuosismo, e alí Jordi tivo que aguzar a media voz que acecha constantemente calquera descuido nesta peza.
Por último, ‘Cantares’, de ‘Poema en forma de canciones’ de Turina, non só é a peza fundamental do libro de Campoamor, senón un dos baluartes do seu catálogo vocal. Necesitou controlar as agilidades da escala andaluza, os ascensos ao agudo e as caídas súbitas.
Outro momento distinto veu da man de Francis López co seu ‘Homenaje a Luis Mariano’, ao que Jordi quixo sumarse. E se lembramos ao homenaxeado (só os que xa temos unha idade), temos presente nas súas actuacións e nas súas películas aqueles sobreagudos que o tenor xerezano recuperou e volveu traernos para o recordo.
Na segunda canción, ‘Le chant du Sereno’, sobresaíu a dozura da música, movéndose pola media voz de novo, recorrendo puntualmente ao falsete, que repetiu ao final cun ‘sforzando’ inesperado. Como curiosidade, en ‘Chanson Basque’ a primeira sección fixérona rápida, a segunda lenta e a terceira nun ‘accelerando’ cantada por Jordi e Fernández á vez.
Non fai falta que o demostre, pero a voz necesita un descanso a metade do camiño, e Rubén Fernández Aguirre ofrecéranos mentres un arranxo para piano solo de ‘El caserío’ (Guridi), dando probas da súa consabida mestría e ao mesmo tempo de que a acústica non era a mellor e nin o piano era o que se espera dun Yamaha.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.