Actualidade: a música de La Ross para todos os públicos

Os últimos acontecementos relacionados con música ROSS para todos os públicos xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos nun punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Un inicio accidentado para a ROSS

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Suele abrir a ROSS cun programa festivo, aínda que este ano sucedeu despois de dous concertos anteriores.

Aglutinou nel obras moi famosas, para animar aqueles afeccionados ou curiosos a que se achegasen á orquestra dunha forma directa, en vivo, e que ao escoitalas sentisen as vibracións que separan o disco dunha orquestra de noventa músicos.

Pero un inesperado suceso empañou o inicio da velada: ao parecer, o escáner de acceso ao Alcázar non funcionou como debía nun determinado momento, o que fixo que a entrada do público a partir de aí se ralentizase e obrigase a comezar o concerto media hora máis tarde, xa sobre as 11 da noite.

Seguramente a comunicación ao público deste incidente tería evitado que este primeiro aplaudise, logo se escoitasen voces máis enfadadas, rematando abuchando até ao solista e director, despois de que estes decidisen comezar o concerto aínda coa xente entrando.

Por fin, a música amainou o ambiente.

O repertorio e os seus intérpretes

Aínda que pasaron anos sen oír o famoso ‘Concerto de Aranjuez’ de Joaquín Rodrigo, non obstante, a mesma ROSS ofrecéuno o pasado novembro de mans de José Mª Gallardo e a batuta de Karel M. Chichon.

A obra está entre as máis populares do repertorio, sobre todo o seu segundo movemento, que coñece diversas versións, tanto para guitarra como para outros instrumentos máis ou menos achegados como a arpa, fliscorno, acordeón, trompeta, e incluso outros xéneros como o jazz.

O concerto ‘pica’ en distintos estilos e épocas (classicismo, barroco), pero a raíz andaluza aparece como referencial, da man de Falla e Turina, á súa vez imbuídos polas proclamas de Barbieri para afondar no folclore autóctono; pero tamén pola figura omnipresente de Debussy, especialmente pola obra dedicada a él por Falla, titulada ‘Homenaje’, escrita para guitarra (que boa propina sería: só algo máis de tres minutos).

A verdade é que Sainz-Villegas saíu con ganas de agradar desde o principio, e presentou unha digitación limpa, cargada de forza, capaz de alternala con tenros pianísimos, amparada por unha delicada amplificación que parecía non existir.

Gustounos moito o primeiro movemento, aínda que os rasgueados estaban moi atados á partitura, a un estilo académico máis que popular, e así soaba como lido. Pero hai que lembrar que este tipo de interpretación parecía gustarlle a Rodrigo.

Discurso moi fluído, integrando con naturalidade as hemiolas, eses bruscos cambios rítmicos que podían lembrar a palos flamencos como as peposeeras, guajiras ou bulerías.

O público agarda sempre polo solista no segundo movemento. O guitarrista rioxano recreouse nel como todos esperamos, sobrado dunha expresividade ilimitada, é dicir, tanto frases corteses e elegantes como momentos algo máis tensos, cun son xeralmente aterciopelado que lle permitía a imperceptible amplificación, e que por tanto non necesitaba a forza que imprimía ás frases do primeiro movemento.

Do segundo e do terceiro parecéronnos algo esaxerados os finais de cadencia, tanto como neste segundo as catro notas finais da frase principal, aínda máis subliñadas polo vibrato.

Se os violíns II e as violas nos tiñan son