A actualidade informativa vese marcada por «acto amor colectivo»: así se, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
O legado de Fernando Mansilla
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Primavera de 2012. Na sevillanísima peluquería do mestre Melado —en Amor de Dios— Fernando Mansilla gravaba un vídeo rodeado do seu grupo de ‘Espías’.
Mira ao espello, despois á cámara e recita iso de « ultrapelmazos del botellín helado », unha letra composta sobre un dos seus poemas co mesmo nome.
É significativo entender isto, porque un tempo despois, pouco antes de falecer, Mansilla encerrouse no estudio con un grupo de músicos (e, sobre todo, amigos) — Javi Mora, Jordi Gil, Pablo Peña e Fran Torres — para gravar unha serie de cancións.
«En 2013 deixei de traballar con el e propuxenlle realizar este disco», conta Javi Mora, nunha conversa a tres de ABC co músico, Fran Torres e David Linde (La Suite, selo baixo o que se publica).
«Por cousas da vida, ata 2018 non conseguimos arrancar», puntualiza.
Un pouco máis tarde, o falecemento de Mansilla interrompeu as sesións de gravación.
«Quedáraseme esa pena de non ter podido rematar o disco que eu quería realizar con el desde hacía moitos anos. Conseguir rematalo, telo nas mans e telo feito con todo o amor e o cariño dos meus compañeiros, foi un agasallo da vida e un peche de ciclo moi significativo».
Un disco póstumo e o seu proceso creativo
Non era unha decisión sinxela: Mansilla morreu deixando esas cancións inacabadas e gardadas nun caixón.
Os seus compañeiros —os Ultrapelmazos— nun primeiro momento pensaron que de aí pouco se podía sacar: acaso dous ou tres poemas.
«Non sabiamos que tiñamos tanto material tan bo e tan desenvolvido», apunta Javi Mora. «Pensabamos que estaba todo moito máis embrionario, pero ao revisalo decatámonos de que había un LP enteiro».
As cancións, que comezaron sendo improvisacións dos músicos con poemas de Fernando, estaban moito máis avanzadas do que lembraban.
En 2021, os catro decidiron reunirse para volver a traballar nelas: «Era un traballo que todos lembrabamos como algo bonito, dábanos pena que non se dera a coñecer», sinala Mora e matiza o seu compañeiro, Fran Torres: «Cando morreu Fernando non nos apetecía retomar a obra para sacala xusto despois, a modo de homenaxe. Pasaron dous ou tres anos e vimos o material e, aínda que todos temos os nosos proxectos, reunímonos dúas ou tres veces e comezamos a sacalo adiante», comenta Torres.
Nestes catro anos o grupo tiña claro que este álbum debía posuír a entidade de obra que a Mansilla lle gustaríalle dar: «Debiamos deixar que pasase un pouco o tempo, que desaparecese toda a nostalgia, esperar e tratar de recuperar o que gravamos esa semana. É o disco que faríamos se el seguise vivo», admite o seu compañeiro, Javi Mora.
Tal era a intención dos músicos de respectar a impronta de Mansilla, e as súas motivacións creativas respecto das cancións, que mesmo recuperando o material e traballando no estudio para sacalo, sentían a presenza de Mansilla como se estivésera alí, lado a lado con eles: «Ao principio, volver escoitar a voz de Mansilla m
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.