Amanda Seyfried encabeza o reparto de «El testamento de Ann Lee», un biopic dirixido por Mona Fastvold que chega agora á cartelera e reconstrúe a vida da muller que fundou a comunidade shakers no século XVIII. A película repasa os episodios centrais do movemento coñecido como a Sociedade Unida de Crentes na Segunda Aparición de Cristo e examina por que a figura da súa fundadora foi borrada da memoria colectiva. Rodada cunha estética que mestura drama histórico e escenas de danza ritual, a cinta propón unha reflexión sobre o poder feminino e a reacción social fronte ás mulleres que o exercen. O seu estreo coincide cun novo interese crítico por recuperar historias marxinadas do pasado relixioso e utópico occidental.
O filme evita o biopic convencional e achégase á vida de Ann Lee a través de saltos temporais, coreografías e escenas de devoción colectiva que lembran o papel central do canto e a danza nas prácticas relixiosas dos shakers. Fastvold, que asina tamén o guion, recoñeceu en entrevistas que a película desafía as etiquetas: non está claro se debe ler como musical, drama ou ensaio sobre a fé, unha indecisión que responde á complexidade da súa protagonista e da comunidade que liderou. As escenas coreografiadas non funcionan só como adorno estético, senón como vehículo narrativo para amosar a comunión espiritual e a disciplina corporal que definiron aquel grupo. O ton xeral é, segundo a directora, deliberadamente estraño: pretende incomodar e provocar preguntas máis que ofrecer respostas sinxelas.
A historia de Ann Lee, emigrante inglesa a Estados Unidos no último terzo do século XVIII, está marcada pola dor íntima: perdeu os seus catro fillos ao nacer ou nos primeiros meses de vida, unha traxedia que transformou nun núcleo doutrinal que rexeitaba a procreación e as relacións sexuais. Baixo a súa lideranza, os shakers defenderon unha vida comunitaria e austera, baseada na igualdade de xéneros, o traballo colectivo e unha intensa vida espiritual na que a música e a danza eran vías de comunicación co divino. No seu apoxeo, o movemento chegou a congregar ao redor de 6.000 membros, unha cifra notable para unha secta que promovía a castidade e a renuncia á familia nuclear tradicional.
A figura de Lee foi interpretada por Seyfried cunha mestura de fragilidade e autoridade que xa lle valeu recoñecementos da crítica e unha nomeación ao Globo de Ouro polo seu traballo na cinta. A actriz comentou que se sentiu atraída pola paradoxa dunha muller cuxa experiencia de perda se converteu en doutrina comunitaria, e polo modo en que esa transformación plantexa cuestións sobre a sacralización do sufrimento. A película, sostén Seyfried, non busca santificar nin demonizar ao seu personaxe, senón mostrar como a experiencia persoal pode cristalizar en crenzas colectivas con consecuencias profundas.
Fastvold, que compón a película cun pulso visual e sonoro marcado, serviuse das danzas extáticas e dun deseño de son envolvente para trasladar ao espectador a intensidade dos cultos shaker. En varias entrevistas contou a súa incertidume sobre se o seu filme podía definirse como un musical, unha dúbida que reflicte a tensión entre o narrativo e o ritual. A directora e o seu equipo optan por escenas que rozan a exaltación e o litúrxico, buscando evitar a distancia crítica para xerar unha experiencia sensorial. Ese enfoque formal contribúe a que a película se siga comentando pola súa orixinalidade e pola valentía de non ofrecer comodidade histórica ao espectador.
Unha das teses que atravesa a película é a desmemoria: a pesar do seu tamaño e da súa influencia en determinados círculos, a vida de Ann Lee foi gradualmente minimizada nos relatos oficiais. Fastvold e Seyfried sinalaron que gran parte do dispo
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.