Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Antonio Mercero: «quería historia. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Unha novela persoal e familiar
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. É un dos tres integrantes do pseudónimo Carmen Mola (xunto con Jorge Díaz e Agustín Martínez), pero Antonio Mercero agora retoma a súa carreira en solitario coa súa nova novela ‘Está a chover e quérote’.
Unha obra que presentará este venres 24 na Feira do Libro de Córdoba e coa que quixo mergullarse nas entrañas dunha historia familiar que percorre o século XX español a partir dun reloxo de parede do seu tataravo.
-¿Que supón visitar Córdoba? -É a primeira vez que vou, así que teño moitas gañas de ver o ambiente porque me falaron ben da feira. Así mesmo dáse a circunstancia de que é a primeira presentación que fago desta novela. A primeira visita a Córdoba vai ser especial por iso.
-¿Que vai atopar o lector en ‘Está a chover e quérote’? -O primeiro que vai atopar é un reloxo de parede de finais do século XIX en ‘Wallapop’, que é o que me atopei eu en realidade como escritor. Alí tiven a primeira faísca, porque ese reloxo era do meu tataravo.
O lector vai atoparse cun reloxo de parede que representa un misterio. A persoa que o compra ve que á súa nai lle dá un infarto ao velo. No reloxo hai unha mensaxe que atranca o mecanismo: «Está a chover e quérote».
Remonterémonos ao municipio de Lasarte de 1916, onde naceu o meu pai. Coñeceremos a historia dunha familia ao longo de catro xeracións, a historia de España ao longo do século XX.
O proceso creativo e a inspiración
-¿Como foi o proceso creativo ata atopar esta historia? -Foi un pouco casual. Eu quería escribir unha historia individual para así descansar de Carmen Mola e recuperar a miña carreira en solitario.
Quería unha historia que fose persoal, que puidese escribir desde as entrañas, desde o corazón, que fose moi persoal. A casualidade deuse cando atopei o reloxo do meu tataravo en internet. Foi a chispa que me levou a escribir sobre a miña familia paterna.
Fixen unha reflexión sobre o paso do tempo e sobre o concepto do tempo ao longo de cada xeración.
-O seu pai é un elemento clave á hora de escribir este libro, ¿non? -O título da novela provén dun guión inédito do meu pai que quedou nun caixón, pero a historia non. Paréceme un fermoso homenaxe.
No guión orixinal, o meu pai falaba dos recordos de infancia en Lasarte e San Sebastián, pero a novela non ten nada que ver co contido dese guión inédito.
-¿Hai moito da súa experiencia vital na obra? -A novela é ficción, todo o que lles sucede aos personaxes é ficción. Pero ten unha base de realidade nos personaxes, nos lugares e desde logo no contexto histórico.
Todo iso é moi real, pero dentro dese marco están as peripecias que a min se me foron ocorrendo. Hai algúns recordos e, aínda que é ficción, sinto que a novela é un homenaxe ao meu pai, á súa terra, ás súas afeccións e á súa forma de ser. Iso si está.
-Foi unha viaxe sentimental máis aló dunha novela de ficción, ¿non? -Si, si que o é. Nunca antes fixera isto de falar de cousas tan persoais e de vivencias familiares.
Neste tipo de temas, sempre entras cun pouquiño de prevención cun sentimento de vértigo, de responsabilidade. Ao final atopei o manto da ficción para saír do paso. Todo o que
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.