Análise: Fran Rascado (alaparte) — Receitas en perigo

Os últimos acontecementos relacionados con Fran Rascado (Alaparte): «hai receitas que xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.»

Traxectoria e raíces familiares

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Fran Rascado (Málaga, 1988) leva toda unha vida entre guisos e fogóns. Un dos seus avós foi panadeiro e a cociña forma parte da súa historia familiar desde sempre.

«Tanto por parte materna como paterna, teño familiares vinculados á gastronomía», cóntanos. «O meu outro avó foi mariñeiro, e de aí tamén vén esa conexión co mar que tanto me marca».

Con apenas 15 anos xa daba os seus primeiros pinitos na cociña, encamiñando o soño de seguir o camiño que vira de cerca desde neno. Formado na Escuela Castillo del Marqués, en Valle-Niza, a súa traxectoria pasou por cociñas como as de Marcos Granados, Dani García ou Juan Morcillo, así como por colaborar con chefs como José Carlos García ou Benito Gómez.

«Pasei por moitos estilos —conta—, desde o máis clásico e afrancesado ata o asiático, e ao final todo iso queda contigo, aflora nos detalles da túa cociña». Esa mestura de oficio e raíces define Alaparte, o seu primeiro proxecto persoal, aberto este ano xunto ao Mercado de Atarazanas.

O proxecto Alaparte e a súa filosofía

Un bistró contemporáneo con alma mariñeira onde o produto local, o mar e a horta malagueña marcan o ritmo. «Abrir este restaurante é cumprir un soño. Levaba anos loitando por elo. É a miña maneira de expresar o que levo dentro, de render homenaxe a Málaga e á miña familia», asegura.

A súa cociña é honesta e aberta, pegada ao mercado e á tempada, pero con pequenas licenzas que falan das súas influencias: unha técnica francesa por aquí, un guiño asiático por alá, sempre cos pés no receitario local.

Así nacen pratos como os seus fideos Alaparte —o guiso marengo que dá nome ao local—, a vieira curada con limón ‘cascarúo’ ou a ensaladilla con xema cuixada, que xa se converteu nun dos seus clásicos. O restaurante, dividido entre barra, salón e terraza, respira o mesmo espírito que a súa cociña: proximidade, ritmo e vocación de permanencia.

«Nós sempre damos o noso máximo. Temos moitas ganas, moita ilusión e a ambición de seguir medrando día a día», confesa Rascado, que non agocha o seu compromiso coa cociña malagueña de sempre, pero cunha ollada actual.

«Hai receitas que se están a perder e iso non o podemos permitir. Hai que loitar por elas», reivindica. Con esa idea de preservar e reinterpretar, Alaparte gañouse un oco propio no panorama gastronómico da cidade, demostrando que a tradición tamén pode ter un sabor contemporáneo.

Lugares imprescindibles segundo Fran Rascado

A continuación, Fran descóbreonos os seus lugares imprescindibles para gozar sen présa: desde o bar de barrio onde toma o aperitivo ata o restaurante ao que ía coa súa familia ou o chiringuito onde non falta cada verán.

• Se puideses almorzar con calma pola mañá… Onde o farías? – No Los Puntales, no Polígono San Luis. Teñen molletes de Antequera e os do Obrador Máximo de Benaoján. As tortillas son espectaculares e o meu favorito é o mollete de tortilla.
• Unha carnicería, peixaría e froitería de confianza. – En carnes vou a Carnicería Medina, xunto ao mercado. Diego atiéndenche de luxo. En pe