Os últimos acontecementos relacionados con Juan Jesús Rodríguez: emoción, inmersión, xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos vindeiros meses.
Un ciclo musical marcado pola emoción
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. O terceiro e último concerto deste pequeno ciclo chamado ‘Embajadores de la Navidad’ chegaba ao seu fin, tras as actuacións de Ainhoa Arteta, Ismael Jordi e agora Juan Jesús Rodríguez.
O título vénlle pola sala de Embajadores, quizais a máis fermosa e sorprendente do Alcázar, aínda que xa sabemos que a beleza plástica pode non coincidir coa acústica: aquí a voz de Rodríguez enchía todo, pero o piano, non obstante —xa o advertiamos en Jordi— quedaba un pouco máis turbio, máxime cando nos pareceu que Gifford foi xeneroso co pedal.
Chamounos esta vez a atención o feito de que, tras os cheos anteriores, e sendo as entradas por invitación (gratis), das 170 sillas colocadas para este ciclo quedasen 30 localidades libres: tratábase de oír a un dos barítonos verdianos máis significativos do mundo.
Ao cantante de Cartaya (Huelva) non o víamos desde que expresou o seu sentir de que non se contase con el máis no Teatro de la Maestranza. E xa se sabe que aquí o que se move non sae na foto. Que pena.
Nós non o perdemos: escoitalo en directo ‘O Carlo ascolta’ de ‘Don Carlo’ ou ‘Eri tu che macchiavi’ de ‘Un ballo in maschera’, ambalas dúas de Verdi, foi non só un pracer inescribible, senón que despertou as ganas de escoitalo nun destes grandes papeis aos seus 56 anos, cando cremos que se atopa nun momento cimeiro, cheo de madurez interpretativa e cun rexistro que reborda forza por todas partes.
Recital e repertorio: da canción napolitana a Verdi
Aquí seguimos preferindo nomes longos con moitas consoantes seguidas, signo de grande valía, polo visto. Comezara o recital con gran forza para afrontar tres fermosísimos exemplos de canción napolitana, como se con tal nivel expresivo quixese reivindicar un xénero ás veces denostado ou, cando menos, relegado á propina despois dun recital.
‘Parlami d’amore Mariù’ de Bixio foi a primeira canción en elevarse cunha entoación esplendorosa, exultante, con longas notas que apuraban o fraseo, e unha expresión que engrandecía o xénero, parecendo que lle fora a vida nestes amores de Mariù.
E que dicir de ‘L’ultima canzone’ (Tosti), que fai pouco o escoitabamos tamén ao tenor Anduaga. Xa desde a introdución ese cambio violento ao modo menor daba a impresión de que o canto se rompe como o amor perdido polo mozo que verá casar á súa amada ao día seguinte. Hai que saber expresalo sen caer na pataleta.
Ou ‘Non ti scordar di me’ (Ernesto de Curtis). Como imos esquecer a pasión polo amor perdido que tamén quixo recuperar nesta canción de De Curtis, aquela que consagrou Mario Lanza. Aquí Rodríguez conduciuna desde a delicadeza inicial ata o clímax da desesperación. Novos agudos finais para refrendar outro amor extraviado.
Para nós o prato forte era Verdi, claro, aínda que non estivo nada mal o ‘calentamiento’. Nunha ópera imaxinamos que o cantante vai dándolle forma para entrar no seu personaxe durante as diferentes intervencións; nun recital, en cambio, dispón só dun momento par
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.