Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, dereita sistema. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Manifestacións e tácticas políticas
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A ausencia nas institucións e a violencia na rúa foron, e seguen sendo de xeito simultáneo ou alternativo, as manifestacións tradicionais empregadas pola extrema esquerda e polos partidos separatistas para expresar a súa desafección pola orde constitucional, a monarquía parlamentaria e a democracia liberal.
Ao mesmo tempo, e aproveitándose da benignidade do sistema democrático, os mesmos que o atacan benefícianse del a mans cheas, accedendo electoralmente ás institucións democráticas e, por efecto dos pactos de oportunidade, a cargos de responsabilidade, coas súas respectivas nóminas públicas, vivendas e coches oficiais e aforamentos xudiciais.
Así se explican as paradóxicas vidas políticas de quen se sentan no Congreso, pero queren romper a unidade de España –despois da súa militancia activa en organizacións terroristas–, ou de partidos que forman parte do Goberno e alentan a algarada na rúa contra os tribunais.
A dereita tradicional e a nova dereita
A dereita que podería chamarse tradicional, é dicir, a liberal-conservadora e democristiá, sempre tivo un afecto polas institucións do Estado democrático e polas súas manifestacións oficiais en tanto representan a orde constitucional e vertebran a organización política do país.
A dereita en España, desde Alianza Popular ao Partido Popular, foi sempre leal coa Constitución, a Coroa e o Parlamento, porque tivo o sentido político de pertenza a un proxecto común histórico. Non foi o seu estilo a fuxida, nin a violencia, que máis ben a sufriu desde o inicio da democracia.
A opción participativa do conservadorismo español consistiu no reformismo desde as institucións, para manposeer a cohesión do seu electorado sempre no espazo democrático das liberdades públicas e os dereitos individuais.
Fai tempo que Vox, lexítimo representante democrático de millóns de españois, practica unha táctica de desplantes e ausencias que, ciertamente, está a ser eficaz para propagar a súa mensaxe de dereita alternativa, pero preocupante polo hábito ao que está acostumando aos seus seguidores.
O partido de Abascal ausentouse da tribuna de autoridades no desfile do 12-O, pero o seu líder non renuncia á súa condición de autoridade parlamentaria. Tamén se ausentou dos actos conmemorativos do cincuenta aniversario da Coroa, aos que asistiron os Reis de España, pero Vox preséntase como un partido lealmente monárquico.
Onte non acudiron, como os separatistas e Podemos, ao izado da bandeira nacional no Congreso dos Deputados, pero Vox quere ser o contrapunto da esquerda irrespetuosa cos símbolos nacionais.
A explicación de Vox é que non quere compartir espazo público «cun goberno corrupto e criminal», argumento que debería levar aos de Abascal a abandonar o Congreso e o Senado cando comparecen o presidente do Goberno ou os seus ministros.
Así mesmo, a ruptura oportunista por parte de Vox dos pactos de goberno autonómicos co PP
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.