Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, regresou onte pola noite. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Similitudes históricas e contexto político
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Quen aínda viñemos daquela ‘Longa noite de pedra’, que o poeta galego Celso Emilio Ferreiro soubo cantar nun dos seus poemarios máis memorables que leva ese mesmo título, cada vez atopamos máis similitudes entre a autocracia de Pedro Sánchez e o réxime xa esgotado do Caudillo dos últimos anos.
Sánchez non o padeceu, pero eu si. «Os corazós dos homes/ que ao lonxe espreitan,/ feitos están/ tamén/ de pedra./ I eu, morrendo/ nesta longa noite/ de pedra». Así afirman os últimos versos do de Celanova. ¿Estamos morrendo nesta nova e renovada longa noite de pedra? Si, creo que si.
A xente, unha ampla maioría de constitucionalistas, está esgotada de soportar a este neto de Franco. Está claro que as diferenzas entre ambos son moitas. Aquela era unha ditadura militar apoiada por unha policía represiva saída dunha guerra civil atroz.
Pero fixémonos en que os ataques de Sánchez ao Estado de dereito baséanse en vilipendiar e disolver as esencias da democracia. Só poñerei algúns exemplos que coñecemos pero que paga a pena non esquecer.
Liberdade de prensa e control mediático
Atacar e controlar á prensa libre é unha seña de identidade indeleble de calquera ditador. Na democracia é fundamental a confrontación de ideas expostas libremente. Un ditador ou un autócrata non soporta que o critiquen, que lle saquen os trapos sucios, que o cuarto poder faga o seu traballo.
Hoxe, sen o que nos queda desa prensa libre, os escándalos e as corrupcións non terían saído á luz. Franco manexou toda a prensa desde o primeiro instante da súa sublevación. Pedro Sánchez é un alumno avezado. Tamén quere converter os xornalistas en funcionarios ao seu servizo. Que ladren consignas e endulcen bulos.
Os exemplos están á vista. Acendan RTVE. Comparen os telexornais e algúns programas desta cos últimos da ditadura. Analicemos cada un deles no seu contexto: teñen moito que ver pola reinterpretación ficcional da realidade.
As cadeas privadas xa compiten con esta RTVE tabernaria e da Prensa do Movemento. Pero o máis degradante de todo é o colaboracionismo de xornalistas que xa non son libres nin imparciais nas tertulias programadas desde La Moncloa. Rostros que antes defenderon a liberdade agora véndena por pouco.
A liberdade de expresión, tal e como a entende Sánchez, é totalmente franquista. A pesar das súas imposicións, a democracia aínda nos ofrece medios para resistir. El quere implantar o totalitarismo informativo. O Estado dono de todos os medios de comunicación e os xornalistas convertidos en pseudopolicías.
Hoxe, os medios críticos sofren a retirada da publicidade pública. Pero tamén da privada polas ameazas que estas corporacións reciben. Se xa a profesión de xornalista é economicamente ruín, aplicar todas estas sancións significa un ataque contra a súa esencia mesma.
Xa sabemos o que pasou co xornal ‘Madrid’ volado, sendo mesmo moderado para a súa época; mentres outras cabeceiras da Prensa do Movemento mantiñan grandes plantillas. Por exemplo, ‘Pueblo’ ou ‘Arriba’. Periódicos exemplares como ‘Informaciones’ tamén estaban vixiados.
Sánchez, en vez de proclamarse un adalid da liberdade de expresión e prensa, opta por ser o Atila da mesma. Está cla
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.