Cinco mulleres de Vigo, de entre 50 e 70 anos, transformaron a súa recuperación despois de sufrir ictus isquémicos e hemorráxicos nunha rutina de exercicio de alta intensidade no centro de neurorreabilitación Neurem, onde pasaron da dependencia e da cadeira de rodas a recuperar forza e autonomía. O caso máis chamativo é o de Luisa Dopeso, que sufriu o accidente cerebrovascular o 2 de xullo de 2023 nas Cíes, foi trasladada en helicóptero ao Hospital Álvaro Cunqueiro e, dous anos despois, xa levanta cargas en peso morto e volve a realizar movementos que cría perdidos. Ata cinco pacientes adestran dúas veces por semana baixo programas adaptados que combinan forza e reabilitación funcional. O obxectivo é claro: minimizar as secuelas motoras e recuperar a vida cotiá coa maior independencia posible.
A traxectoria de recuperación destas mulleres non é uniforme: hai antecedentes distintos e tratamentos personalizados. Begoña Román enfronta a reabilitación tras un tumor cerebral, Celia Sacasa superou un ictus trombótico precedido por unha hemorraxia, Carmen Vázquez convive coas secuelas dun aneurisma congénito e Elena Pazó sufriu un derrame cerebral en outubro de 2025. Estas diferenzas médicas condicionan os programas, pero comparten a mesma estratexia: exercicios intensos e vixiados dúas veces por semana que combinan traballo de forza, control postural e tarefas funcionais orientadas ás actividades cotiás.
Os avances son concretos e medibles. Segundo relatan as pacientes, algunhas pasaron de depender para accións básicas —como cortar a súa comida— a recuperar a destreza manual e a forza suficiente para realizar levantamentos de ata 40 ou 50 quilos no peso morto supervisado. No caso de Luisa Dopeso, a progresión foi especialmente dramática; tras non poder andar nin abrir a man despois do ictus, agora pode saír soa á rúa e realizar tarefas domésticas que antes eran imposibles. Estes logros, celebrados no grupo, ilustran como a neurorreabilitación baseada en exercicio pode cambiar o prognóstico funcional incluso anos despois do evento agudo.
O modelo que aplican en Neurem aposta pola intensidade controlada e a individualización. Os profesionais adaptan a carga e as tarefas a cada historial clínico, combinando traballo de forza con exercicios que potencian a coordinación e a mobilidade. Ademais do aspecto físico, o grupo achega un compoñente social e motivador importante: adestrar con outras persoas que comparten a experiencia do ictus reforza a adhesión e a autoestima, segundo contan as propias protagonistas.
Os especialistas lembran que o ictus non é unha única enfermidade: existen variantes isquémicas e hemorráxicas con consecuencias distintas, e a reabilitación debe axustarse ás lesións cerebrais e ás comorbilidades de cada paciente. Nestes casos, a intervención hospitalaria temprana —como a atención que recibiron no Hospital Álvaro Cunqueiro— foi clave para a supervivencia, pero a mellora funcional sostida chega con programas continuados e específicos. O seguimento multidisciplinar facilita que os logros adquiridos na clínica se trasladen á vida cotiá.
As pacientes describen momentos simbólicos que marcan a súa recuperación. Luisa Dopeso lembra a primeira vez que volveu manipular un utensilio coas dúas mans ou o día no que deixou de necesitar axuda para cortar a súa comida; eses fitos, di, valen máis que calquera cifra de forza. As compañeiras celebran cada progreso con aplausos e xestos de apoio, e ese recoñecemento mutuo convértese nun motor para manter a constancia nos adestramentos. Para moitas delas, a reabilitación deixou de ser unha obriga clínica para converterse nunha rutina bimensual con efectos visibles.
Os resultados
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.