Estradas secundarias: o verdadeiro reto da seguridade viaria en Galicia tras a Semana Santa

Máis alá das grandes autovías: unha ollada crítica ao mapa de riscos

Cando se fala de tráfico e seguridade viaria en Galicia, o foco adoita poñerse nas grandes arterias de comunicación, como a AP-9 ou a A-6. Porén, a realidade cotiá de milleiros de galegos discorre lonxe destes corredores, nunha tupida rede de vías secundarias onde, ano tras ano, se concentran silenciosamente a maioría dos accidentes máis graves. O retorno da Semana Santa pon de relevo un problema crónico que transcende os picos vacacionais: a vulnerabilidade destas estradas fronte ao aumento de desprazamentos que acompaña os períodos festivos.

O peso da rede secundaria na mobilidade galega

Galicia caracterízase por unha dispersión poboacional única e un entramado de pequenas localidades conectadas por traxectos que raramente pisan unha autovía. O resultado é un uso intensivo de estradas secundarias, moitas delas con trazados sinuosos, visibilidade limitada e un mantemento que non sempre está á altura da densidade de tráfico que soportan durante os días de máxima afluencia. Estes factores, sumados á fatiga habitual dos retornos e á relaxación da atención en rutas supostamente coñecidas, configuran un cóctel de risco que a miúdo se subestima.

O regreso: viaxes curtas, grandes perigos

Mentres os titulares adoitan centrarse nos atascos de acceso e saída das grandes cidades ou nos controis policiais nas principais vías, o verdadeiro perigo escóndese nos percorridos máis modestos, aqueles que levan ás persoas desde a costa ata a aldea, ou desde as áreas urbanas cara a pequenas parroquias rurais. O regreso da Semana Santa é, para moitos, un traxecto breve e aparentemente inofensivo. Porén, a estatística e a experiencia amosan que aquí se concentra o maior número de sinistros mortais, especialmente entre quen, confiados pola familiaridade da contorna, baixan a garda ou se expoñen á fatiga acumulada.

O reto da prevención: máis alá dos controis clásicos

A resposta institucional ante a operación retorno adoita traducirse nun reforzo da vixilancia e da presenza de axentes en puntos estratéxicos. Porén, cómpre preguntarse se estas medidas son abondas para afrontar o problema de fondo. As estradas secundarias, pola súa propia configuración, dificultan os controis masivos e requiren estratexias adaptadas, baseadas tanto na concienciación dos condutores como en actuacións de mellora da infraestrutura. ¿Ata que punto as campañas de seguridade viaria lograron calar entre quen, ano tras ano, repiten os mesmos traxectos coa sensación de que “nunca pasa nada”?

Comparativa con outras rexións e o papel do factor humano

Non é un problema exclusivo de Galicia: en moitas zonas rurais de España e Europa, as vías secundarias convértense en puntos negros durante os desprazamentos vacacionais. Porén, na comunidade galega, a combinación de xeografía, clima e dispersión demográfica agrava o fenómeno. O factor humano, por riba do estado da estrada ou do volume de tráfico, segue a ser determinante. Condución baixo fatiga, exceso de confianza ao volante, distraccións e un menor respecto dos límites de velocidade en traxectos coñecidos conforman unha tormenta perfecta que nin a mellor vixilancia pode evitar por completo.