O partido comezou a escribirse como unha noite de festa para Vigo e rematou convertido nunha lección amarga. Co marcador en 3-0 aos 36 minutos, o Celta de Claudio Giráldez parecía encamiñar unha vitoria cómoda; non obstante, a complacencia defensiva, os cambios do rival e dúas contras certeras do Alavés asináron unha remontada histórica e un resultado final de 3-4 que deixa máis preguntas que certezas en Balaídos.
Da inspiración goleadora ao naufraxio defensivo
A primeira metade foi un claro exemplo do que o Celta pode ofrecer cando o seu tridente ofensivo aparece. O catalán Ferran Jutglà foi o epicentro da primeira media hora: dous goles e a asistencia que culminou Hugo Álvarez no segundo tanto. O tanto inicial chegou tras unha acción colectiva que arrancou desde a sala de máquinas e rematou con Javi Rodríguez servindo un pase milimétrico que Jutglà transformou cun tiro cruzado.
Oito minutos despois, outra diagonal de Jutglà —esta vez dende a banda dereita— deixou a asistencia perfecta para Hugo Álvarez, que abriu a súa conta coa mesma precisión na definición. O terceiro gol, obra de Borja Iglesias, foi unha peza de dianteiro clásico: aceleración, recorte e un tiro cruzado que deixou ao gardameta Sivera sen opcións. Naqueles intres, Balaídos vibraba e os cantos olían a vitoria segura.
Pero a festa moderouse xusto antes do descanso. Toni Martínez recortou distancias na prolongación do primeiro acto aproveitando unha perda de marcaxe na área pequena; Aidoo perdeu a referencia e Álvaro Núñez non pechou a banda. Foi un aviso que non souberon interpretar os vigueses ao inicio da segunda metade.
A sensación de control do Celta tiña moito de artificio: os visitantes presionaban menos do esperado e cedían espazos que Ferran e Borja souberon explotar, pero esas facilidades recibidas ao longo do primeiro tempo iban a pasar factura cando o Alavés axustou a súa lectura nos vestiarios.
A remontada e os momentos que marcaron o destino
Quique Sánchez Flores moveu o banquiño con catro cambios no descanso e o duelo deu a volta en cuestión de minutos. O Celta, que presentara un once con ata nove cambios respecto ao partido do xoves en Lyon —só manteu a Radu e a Javi Rodríguez— pareceu pagar caro esa rotación. A liña defensiva ofrecía espazos e, sobre todo, unha sucesión de erros individuais que o Alavés soubo aproveitar.
A segunda metade converteuse nun carrusel de alternativas. Primeiro, o 3-2 chegou por un fallo colectivo que rematou con Ángel Martínez definindo a pracer tras unha acción desafortunada na saída do balón. A bancada, que aínda confiaba no colchón de goles, quedou xélida cando unha acción intermedia —un gol anulado a Javi Rodríguez por unha falta previa moi discutida— foi confirmada polo VAR e non devolveu a calma.
Con Radu tocado e a zaga desorientada, a tormenta materializouse en dúas contras letais. Primeiro empatou Toni Martínez cun tiro axustado dende a frontal e, catro minutos despois, Abde Rebbach culminou a remontada cun tanto que resolveu unha transición rápida do Alavés. Restaban doce minutos e nove de engadido; o Celta apenas xenerou ocasións e a mellor foi un remate no minuto 96 que Sivera sacou cunha man milagrosa, axudado por un pau que evitou o empate.
O resultado non admite matices: o 3-4 reflicte tanto a capacidade dos vigueses para abrir partidos como a súa incapacidade actual para pechalos. E en Balaídos ese fallo xa é recurrente esta tempada.
