Este mércores, 25 de marzo de 2026, o Pleno do Congreso dos Deputados viviu un novo fronte a fronte entre o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, e o líder do Partido Popular, Alberto Núñez Feijóo. O debate chega en plena escalada de tensión polo conflito en Irán e apenas 24 horas antes de que a Cámara Baixa vote a convalidación do decreto anticrise que o Executivo impulsou para mitigar o impacto económico da crise en Oriente Próxico, con medidas de rebaixas fiscais deseñadas para aliviar a factura a familias e empresas.
Un pulso no hemiciclo
A sesión comezou co ton propio dun enfrontamento longamente sementado. Sánchez defendeu a necesidade dunha resposta coordinada desde o Goberno para protexer a economía española ante a volatilidade dos mercados enerxéticos e o encarecemento das materias primas, mentres que Feijóo denunciou o que o PP sostén como “falta de previsión” e reclamou concreción sobre o alcance e a temporalidade das rebaixas fiscais. Non é a primeira vez que ambos se cruzan en debates de máxima tensión, pero a combinación dunha guerra lonxana e medidas económicas inmediatas elevou a intensidade da intervención.
Na bancada galega moitos ollos seguen o duelo con interese particular. Feijóo, ex presidente da Xunta de Galicia, reaparece no Congreso como figura clave para vertebrar o discurso do PP en torno á xestión económica, apelando á tradición conservadora de defensa da actividade empresarial e do sector pesqueiro, especialmente sensible en portos como Vigo e A Coruña ante posibles perturbacións nas rutas comerciais.
Pola súa banda, o Goberno puxo o acento na urxencia das medidas e no carácter temporal das mesmas. O decreto, segundo fontes oficiais, busca amortecer subidas de prezos e conter a perda de poder adquisitivo para sectores con menor capacidade de manobra. Á falta de confirmación oficial sobre o contido final de todas as partidas, no Debate de Política Xeral evidenciouse a prioridade do Executivo por amosar capacidade de reacción fronte a riscos externos que, argumentou Sánchez, afectan a miles de familias e á estabilidade social.
Antecedentes e riscos internacionais
A escalada bélica en Irán e a consecuente inquietude sobre o subministro enerxético colocaron outra vez a política exterior no centro da axenda doméstica. España, con intereses no Mediterráneo e no comercio con Asia, segue de cerca a evolución no estreito de Ormuz e no Golfe Pérsico, onde calquera novidade pode traducirse en saltos nos prezos do petróleo e do gas. Para unha comunidade como Galicia, cunha forte dependencia do transporte marítimo e unha importante industria conserveira e naval, eses cambios non son abstractos.
Nos últimos meses o Goberno xa foi poñendo en marcha medidas de apoio e alivio que combinan fiscalidade e transferencias directas, pero a singularidade da crise actual —moi vinculada a un conflito internacional e á especulación nos mercados globais— obriga a fórmulas a curto prazo que non sempre satisfán á oposición. O PP acusa a Sánchez de preferir o discurso internacional e a xestión de crises simbólicas en lugar da toma de decisións que, na súa opinión, incentiven a inversión e a creación de emprego de forma estrutural.
A fragmentación parlamentaria que deixou o mapa electoral hai tres anos mantén a súa influencia. A anunciada disposición de Junts a apoiar a convalidación do decreto anticrise allanou o camiño a un resultado favorábel para o Executivo, pero tamén evidenciou a peculiar coalición de intereses que agora determina a gobernabilidade. A política de acordos puntuais entre formacións nacionais e territoriais converteuse en norma e conleva concesións difíciles de prever na arena
