A aplicación da normativa autonómica e o temor entre os feirantes esvaen as feiras de saltamontes e cóches de choque
Os veciños de varios barrios de Vigo asistiran este ano a unhas festas sen as atraccións itinerantes ás que estaban afeitos. As celebracións de Coia e a de O Calvario, que tradicionalmente marcan as primeiras citas festivas do calendario estival, serán as primeiras en celebrarse sen instalar os populares recintos de feira: os saltamontes, os cóches de choque e outras atraccións mecánicas non formarán parte do programa.
A decisión chega nun contexto de endurecemento dos requisitos de seguridade recollidos na normativa autonómica sobre espectáculos públicos e actividades recreativas. Tras un accidente grave nunha festa da provincia que puxo en dúbida a seguridade dalgunhas atraccións, a actualización normativa encareceu e complexificou os trámites, a certificación técnica e as obrigas de control para os responsables das instalacións. Os feirantes consultados pola organización das festas consideran que, nas condicións actuais, non poden garantir o cumprimento de todas as esixencias.
No caso de O Calvario, a cita coñecida como Festa da Alegría, prevista para mediados de xuño, xa se prepara sen a posibilidade de instalar atraccións. Os responsables do programa, que farán público o calendario nos próximos días, elaboraron as contas da festa excluíndo os ingresos que normalmente xeraba a cesión de espazos aos feirantes. Ese baleiro económico súmase á perda dunha oferta de lecer que atraía a familias e ao público xuvenil dos barrios.
En Coia, que mantén a tradición de unhas festas moi consolidadas, a ausencia das feiras supón un golpe simbólico e práctico. Máis aló do entretemento, as atraccións aportaban movemento comercial na hostalaría e nos pequenos comercios do contorno, así como unha rutina social do barrio que agora se ve alterada. Para moitas comisións de festas, o reto será compensar esa perda con actividades alternativas —concertos, verbenas e propostas culturais— que non substitúen totalmente a oferta ambulante.
A retirada das atraccións non é necesariamente definitiva: desde diversos sectores plantease a necesidade dun diálogo entre administracións e o colectivo de feirantes para atopar fórmulas que permitan conciliar a seguridade e a viabilidade económica do sector. Con todo, a tramitación de homologacións, o investimento en equipos e o custo de pólizas e reparacións fai que moitos propietarios de atraccións dubiden de poder asumir as esixencias en prazos curtos.
Para os barrios, a consecuencia máis inmediata é cultural e social. As feiras itinerantes formaron parte da paisaxe urbana desde hai décadas; a súa ausencia modifica a experiencia da festa popular e, nalgúns casos, reduce a afluencia de público. Tamén plantea preguntas sobre a sustentabilidade de modelos de lecer tradicionais nun escenario normativo máis estrito e sobre quen debe asumir os custos derivados de garantir unha maior seguridade.
A administración local, pola súa parte, ten que recompoñer orzamentos e programas. Ao excluír ingresos por concesións a feirantes, as contas municipais e das comisións de festas vense obrigadas a recompoñer partidas ou a recorrer a outras fontes de financiamento para manter a amplitude do programa. Nalgúns casos optase por priorizar a programación musical e actividades gratuítas na vía pública; noutros, por intensificar a colaboración con entidades culturais e deportivas do barrio.
No plano político, o episodio abre un debate sobre a articulación de medidas que non só respondan á obriga de protexer aos usuarios, senón que tamén preserven unha tradición que vertebra a vida veciñal. A tensión entre seguridade e continuidade da oferta f
