O abandono animal en Galicia: unha ferida aberta tras o rescate de 22 cans en Moaña

O drama do maltrato canino: unha realidade invisible

A recente intervención nunha propiedade de Meira, en Moaña, volveu poñer enriba da mesa un problema que, lonxe de resolverse, persiste no tempo: o abandono e maltrato animal en Galicia. Aínda que feitos concretos como o rescate dunha vintena de cans adoitan atraer a atención mediática, a raíz da cuestión é moito máis profunda e estrutural. Como é posible que, en pleno século XXI, sigan aparecendo casos tan graves de neglixencia cara aos animais de compañía?

Do suceso á reflexión colectiva: que falla no sistema?

A retirada de 22 cans de caza en condicións deplorables nunha finca moañesa non é un episodio illado. O propio persoal de entidades protectoras e axentes medioambientais coinciden en que a magnitude do sucedido é especialmente rechamante, pero a realidade cotiá está sementada de abandonos e situacións de privación. Neste caso, os animais atopábanse en estado de extrema necesidade, algúns encadeados e afectados por enfermidades, o que evidencia unha cadea de fallos tanto na prevención coma na detección temperá destes feitos.

As institucións, dende as administracións locais ata os corpos de seguridade, enfróntanse á complicada tarefa de erradicar o maltrato animal, pero os recursos seguen resultando insuficientes. As protectoras, moitas veces desbordadas, actúan como último escudo para os animais desamparados, pero o seu labor depende en gran medida da colaboración cidadá e do compromiso real das autoridades.

A responsabilidade social ante o abandono de animais

O achado en Moaña non debería limitarse a un episodio puntual de indignación. Máis alá do impacto emocional, é imprescindible preguntarse que está fallando na sensibilización social sobre o benestar animal. En Galicia, como noutras rexións, a tenza de cans de caza segue asociada a prácticas tradicionais, pero iso non pode servir de escusa para eludir as obrigas legais e morais de coidado.

Os podencos rescatados, como tantos outros cans cazadores, sofren a miúdo o abandono unha vez que a súa utilidade remata, unha realidade que, desgraciadamente, segue presente en moitas zonas rurais. O feito de que os animais se atopasen en estado de desnutrición e enfermidade revela a falta dun control efectivo sobre a cría, tenza e destino final destes animais. É suficiente a lexislación actual? Cúmprese a normativa ou existen lagoas na súa aplicación? Estas son preguntas que esixen respostas urxentes.

O papel das protectoras: heroicidade cotiá e retos pendentes

Numerosas organizacións dedicadas ao rescate e recuperación de animais maltratados, como a protectora da comarca, víronse obrigadas a redobrar esforzos ante a avalancha de casos. Os recursos económicos e humanos adoitan ser limitados, e cada novo rescate implica un proceso longo e custoso de recuperación física e emocional para os animais. O caso de Meira, con máis dunha vintena de cans afectados, supón un reto loxístico e sanitario de primeira orde. A sarna, a fame e o estrés deixan secuelas difíciles de borrar.

A pesar das campañas de adopción e sensibilización, o ciclo de abandono repítese ano tras ano. As entidades protectoras insisten na importancia da educación e na necesidade de endurecer as sancións para os casos de maltrato, pero o cambio cultural semella avanzar con lentitude.