Vigo, 21 de marzo de 2026. O Celta afronta a recta final da tempada no seu mellor momento, coa quinta praza de LaLiga ao alcance da man e a competición continental empurrando o clube cara a un escenario económico e deportivo que non se vía desde os tempos do Eurocelta. A clasificación para os cuartos de final da Liga Europa, lograda a costa do Olympique de Lyon, refrenda unha traxectoria sostida que xa ten efectos tangibles nas contas e na confianza da afección.
O pase aos cuartos que cambia as contas
A vitoria no Groupama Stadium e o pase ante o conxunto francés deixaron algo máis que bo fútbol: diñeiro fresco para as arcas de Balaídos. Segundo o analista Lois Pedrayo, e citando fontes da UEFA, o avance ata cuartos tradúcese nunha inxección aproximada de 18,12 millóns de euros, cifra que nos documentos do clube adoita aparecer redondeada como 18,2 millóns. Esa cantidade supera o que o Celta acadou en épocas gloriosas recentes: case 17 millóns na campaña das semifinais con Toto Berizzo e os arredor de 12 millóns que deixou a participación na Champions da tempada 2003-04.
O desglose do ingreso non é un misterio: uns 12,9 millóns proceden de premios polas eliminatorias superadas, vitorias e empates, e arredor de 5,2 millóns corresponden ao denominado Pillar Value, ese reparto que a UEFA establece combinando o valor comercial de cada país e o seu historial en Europa. A falta de confirmación oficial en todos os extremos, a conclusión é evidente: unha campaña continental brillante reduce de xeito notable a presión sobre a venda de activos deportivos que o clube tiña orzamentado en decembro (en torno a 32 millóns en traspasos).
En termos contables, o impacto é inmediato. A dirección económica do clube pode agora afrontar a fase final do exercicio con máis marxe, plantexar investimentos puntuais na plantilla ou amortecer saídas forzadas que terían erosionado a calidade do grupo. E para unha entidade que, historicamente, viviu ao compás dos mercados e dos balances (Balaídos viu pasar épocas de esplendor e de axuste), esta liquidez extra supón un alivio non menor nun ano no que a permanencia, aínda que xa asegurada de forma virtual, aínda reclama prudencia.
Un equipo de autor
Apenas dúas tempadas despois do seu ascenso ao banquiño, Claudio Giráldez logrou ensamblar en Vigo un equipo recoñecible, con selo propio. A columna vertebral está formada por xogadores xurdidos no propio clube e completada coa incorporación de veteráns de contrastada experiencia; a mestura derivou nunha proposta estética que lembra aos mellores Celta deste século: xogo combinativo, mobilidade e unha conexión notable entre o céspede e a grada.
É singular que boa parte do bloque que agora disputa LaLiga e a Liga Europa chegue desde abaixo. A aposta pola canteira —desde cadetes ata o filial— non é nova en Vigo, pero si se potenciou cunha xestión de plantilla que reparte oportunidades cunha amplitude pouco habitual no fútbol español. Ese reparto, ao mesmo tempo, revalorizou activos e xerou competencia interna: xogadores que hai dous cursos eran meros proxectos hoxe son determinantes e subiron o seu valor de mercado.
O recordo do Eurocelta e as noites de Old Trafford con Berizzo volven con forza, pero hai diferenzas. Este Celta mira máis ao equilibrio de ciclo. Non é un proxecto baseado nunha xoia puntual, senón nunha identidade colectiva que concede prioridade á continuidade e á progresión de futbolistas formados na casa. A grada de Balaídos, que tantas veces sufriu pola irregularidade do clube, agora goza e esixe con argumentos: ver ao
