O Celta chega en plena onda: euros, Europa e ambición co selo da casa

Vigo vive un momento que, salvo contratempo, pasará aos anais recentes do clube. O Celta selou o seu pase aos cuartos de final da Europa League en Lyon e aterra na recta decisiva da temporada coa moral polas nubes, recursos extra nas arcas e a sensación xeneralizada de que o equipo aínda non mostrou todo o seu potencial. A dez xornadas do final do campionato doméstico, a loita pola quinta praza —agora mesmo a cara de can co Betis— adquire un novo cariz tras a inxección financeira e a confirmación dun proxecto deportivo que se asenta na canteira.

Vitoria en Lyon e balance económico: o que supoñen os cuartos

A imaxe de Jutglà, Iliaix, Aspas, Javi Rueda e Hugo Álvarez celebrando o primeiro gol no Groupama Stadium resume un triunfo con efectos máis alá do céspede. O pase ante o Olympique de Lyon non só supón un fito deportivo: segundo o analista Lois Pedrayo, que cita fontes da UEFA, o clube vigués ingresou xa 18,12 millóns de euros polo seu percorrido na competición continental, unha cifra que supera as previsións máis optimistas do clube e reduce de forma notable a presión sobre as contas.

Ese montante desglósase en dous bloques claramente diferenciados: algo máis de 12,9 millóns procedentes de pagos por eliminatorias superadas, vitorias e empates, e arredor de 5,2 millóns vinculados ao denominado «Pillar Value», o criterio que a UEFA utiliza para distribuír ingresos combinando o valor comercial de cada país — polos dereitos televisivos — e o seu historial en competicións europeas. É precisamente ese segundo compoñente o que explica por que a cifra final resulta particularmente vantaxosa para o clube galego.

A importancia práctica deses ingresos pésase rápido no plan económico do clube. En decembro, a directiva incluíra no orzamento a venda de xogadores por un total aproximado de 32 millóns para cadrar o exercicio. A recadación europea reduce de xeito significativo esa necesidade de desinversión forzada e ofrece marxe de manobra para negociar con máis calma no mercado de verán.

Un equipo de autor: Giráldez e a fábrica celeste

Que todo isto ocorra apenas dous anos despois da chegada de Claudio Giráldez ao banquiño principal non é casual. O técnico, que transitou por case todas as categorías inferiores do clube antes de asumir o primeiro equipo, plasmou unha identidade recoñecible: proposta ofensiva, transición coidada e un reparto de minutos que mantén enchufada a plantilla entera. O selo da casa está presente no once titular e nas rotacións; a masa social asígnallo, e o mercado prémiao elevando o valor dos futbolistas formados en Vigo.

Esta combinación de talento doméstico e pezas veteranas de contrastada experiencia lembra, salvando as distancias temporais, aos grandes golpes da memoria colectiva do clube: o chamado «Eurocelta» de finais dos 90 e as campañas europeas da pasada década. Toto Berizzo levou ao equipo até semifinales en Old Trafford hai case unha década; agora, sen tanto ruído mediático pero cunha coherencia interna notable, o Celta volve a codearse con rivais de entidade e a proxectar o seu fútbol cara ao exterior.

A xestión deportiva —plantilla ampla, oportunidades repartidas, aposta pola formación— foi, en boa medida, a chave deste crecemento sostido. Non é só que os resultados acompañen: a idea dun proxecto a longo prazo, con homes formados na casa e unha dirección técnica que coñece os tempos do desenvolvemento, converteu ao clube en referente de planificación na LaLiga.