Vigo, 22 de marzo de 2026. O estadio de Balaídos viviu unha tarde para a memoria e para o reproche: o Celta chegou a dominar por 3-0 no minuto 30, pero acabou cedendo ante un Deportivo Alavés que asinou unha remontada épica para gañar por 3-4. Ao remate do choque, o técnico local, Claudio Giráldez, non esquivou responsabilidades e declarou ser autor das decisións erróneas que permitiron o volteo.
A rolda de prensa: autocrítica e explicacións
Con voz mesurada pero contundente, o adestrador galego abriu a comparecencia cunha admiración que non é habitual en adestradores tras derrotas dolorosas: proclamouse como o principal responsable do sucedido. «Equivoqueime en todo o que fixen na segunda metade», afirmou, e a súa frase, repetida varias veces, marcou o ton dunha intervención na que procurou desentrañar por que un partido controlado se escapou entre os dedos do equipo.
Giráldez engadiu que non atopaba «unha explicación coherente» para a sucesión de erros que seguiu ao dominio inicial: «Pasamos de ser moi superiores na primeira parte a darnos un tiro no pé e meter ao rival no partido». No seu diagnóstico entraron tanto cuestións tácticas —cambios que non saíron ben e dúbidas tras a lesión do porteiro— como aspectos anímicos: «Cabriaunos madurez e experiencia nese momento».
A lesión do porteiro Radu, que aguantou o encontro pero saiu renqueando ao final, foi citada por Giráldez como factor que condicionou os seus movementos desde o banco. Ademais sinalou a ausencia de pezas clave no centro da zaga e no lateral dereito: os nomes do sueco Carl Starfelt e do veterano Marcos Alonso saíron á luz como explicación da fraxilidade amosada no tramo decisivo.
«Son o principal responsable, evidentemente non estiven ben no descanso. Equivoqueime en todo o que fixen na segunda metade»
Como se fraguou a remontada e a figura de Jutglà
O guion do partido foi estraño: un Celta dominante que non rematou a faena e un Alavés que, paciente, foi atopando fendas ata explotalas. O artífice do xiro foi Ferran Jutglà, autor de dous goles e unha asistencia, que acabou por se converter no pesadelo da defensa celeste. O seu adestrador, Quique Sánchez Flores, recoñeceu na sala de prensa que nunca vivira unha remontada igual e describiu a segunda metade do seu equipo como «unha gran segunda metade» na que os cambios tácticos funcionaron.
Sánchez Flores explicou que no descanso falouse de «corrixir a situación» de Jutglà porque atopara moito espazo para xirar e xerar. A intención foi clara: baixar un punto a altura dos dianteiros, reubicar aos atacantes e forzar a un Celta que perdera consistencia no centro do campo a xogar incómodo. O tanto visitante antes da reanudación e a rápida sucesión do gol inicial da segunda metade deron ao Alavés o empuxe necesario para crer ata o final.
En Balaídos tamén quedou a sensación de que o Celta non soubo rematar o partido cando puido. Giráldez chegou a falar de «aproveitar a onda» e lamentou que o equipo non pechase o encontro no momento de superioridade: pequenas decisións, pases arriscados desde atrás e concesións ao xogo directo rival remataron por provocar a fractura.
Antecedentes e cuestións de fondo
En Vigo, a derrota espertou ecos que van máis alá do marcador. Balaídos foi durante anos un termómetro do sentimento social e deportivo da cidade: cando o Celta se amosa sólido en casa, a tranquilidade chega ás rúas; cando se descompón, a crítica afina argumentos. A montaña rusa vivida este domin
