Vigo viviu onte unha tarde de festa que rematou en desilusión. Tras unha primeira metade case impecable, na que o equipo local foi ao descanso cunha vantaxe cómoda, o Celta encaixou unha segunda metade para esquecer e permitiu que o Deportivo Alavés asinase unha remontada que poucos agardaban: 3-4 no marcador final. A sensación que quedará é a dunha ressaca que chegou no peor momento, cando a cidade aínda celebraba a Reconquista e o bo sabor de boca deixado fronte ao Olympique.
A crónica do partido: do idilio ao desencanto
O comezo en Balaídos foi contundente. O equipo da casa, coa camiseta que ondeaba a bandeira de Vigo entre a grada, impuxo ritmo e verticalidade. Foi un arranque no que brillou con luz propia Ferran Jutglà: primeiro, culminando unha xogada tras un pase en profundidade de Javi Rodríguez (minuto 19), e despois como asistente para que Hugo Álvarez fusilase desde o bordo da área (minuto 27). O propio Jutglà rubricou o seu dobrete cunha condución de máis de trinta metros e un disparo certeiro que transformou no terceiro tanto celeste (minuto 37).
A euforia contrastaba coa sensación de control: a falta dalgúns minutos para o descanso, e cando ás cinco da tarde o Celta se atopaba momentaneamente en postos de Champions, chegou o aviso. Toni Martínez reduciu distancias no tempo engadido da primeira metade tras aproveitar un bo centro lateral. Un tanto que, ao fin e ao cabo, sería o punto de inflexión.
A reanudación foi outra película. Quique Sánchez Flores moveu pezas e o Alavés saíu cunha versión tácticamente superior. No minuto 50, Ángel Pérez aproveitou un exceso de confianza na defensa celeste —con Carlos Domínguez sinalado nese lance— para devolver esperanza aos seus. Quince minutos despois, o propio Toni Martínez volveu golpear desde fóra da área, desta vez batendo a Ionut Radu, que sufrira un golpe muscular e non ofrecía as garantías da primeira metade.
A remontada completouse co tanto de Abde Rebbach, que recolleu a asistencia do mesmo xogador que dera o segundo gol ao Alavés e axustou un remate raso ao pau esquerdo para poñer o 3-4. Houbo ademais unha acción polémica: no minuto 52, o colexiado Miguel Sesma Espinosa anulou un tanto de Javi Rodríguez por unha suposta falta na recuperación do balón sobre Rebbach; nin o árbitro nin o VAR consideraron a xogada válida, e o 4-2 non subiu ao marcador, unha decisión que quenteceu á grada.
Erros defensivos e dúbidas físicas: por que o Celta se veu abaixo
Non é doado explicar en poucas liñas o que se viu na segunda metade. A impresión é a dun equipo que pagou cara a celebración previa: falta de concentración en zonas determinantes, cambios de ritmo mal xestionados e un repliegue colectivo que non funcionou. O técnico local, referido na xornada como Giráldez, apostou por unha segunda unidade que arrancou ben pero se desinflou tras o descanso; a continuidade do 11 inicial en ritmo non se sostivo e os relevos non achegaron a consistencia necesaria.
A doenza de Ionut Radu engadiu preocupación. O porteiro queixouse de molestias e quedou sinalado nalgún gol rival; o control da portería nese tramo resultou clave para o parcial visitante. Ademais, a vulnerabilidade no xogo aéreo e as perdas na medular permitiron a Quique Sánchez Flores impor a súa táctica de presión alta e transicións rápidas. No fútbol de máxima esixencia, eses matices acaban por marcar o resultado.
Tamén pesa a xestión emocional. O contexto festivo en Vigo —a Reconquista segue deixando escenas na cidade e o triunfo ante o Olympique xerara expectativas—
