O celtismo trasnoita en Peinador para recibir aos heroes de Lyon

Ao redor da unha e media da madrugada, unhas 300 persoas agardaban na terminal de Peinador con bufandas e o móbil pegado ao Flightradar para dar a benvida ao Celta tras a histórica vitoria en Lyon. O avión chárter —un Albastar identificado como o 1774— foi o último en aterrar e, entre aplausos, apertas e algún que outro sobresalto polos flashes, os xogadores camiñaron por un corredor humano que se prolongou ata o aparcadoiro.

Recepción en Peinador: madrugada, bufandas e caras coñecidas

A madrugada no aeroporto vigués tivo algo de celebración de pobo. As peñas da provincia formaron un corredor con vallas ao longo da terminal; pais con nenos nos brazos, veteranos coa bufanda gastada e mozos que acabaran de chegar da viaxe a Lyon mesturaron o seu cansazo coa euforia. Ás 1.39 comezou a desfilar o equipo, con Borja Iglesias á cabeza; detrás del apareceron os xogadores que formaran parte da convocatoria, como Mingueza, Radu, Yoel Lago e Carlos Domínguez, que deron as mans con decenas de nenos pegados ás vallas.

Entre os futbolistas máis reclamados estivo Matías Vecino, que en apenas cincuenta días en Vigo gañou peso no medio do campo e fíxose notar pola súa presenza. Tamén recibiron ovacións xogadores como Aidoo e Carreira. Iago Aspas, unha vez máis, intentou eludir o protagonismo; non por iso deixaron de recoñecelo os presentes, conscientes de que a súa figura acompaña o club desde hai anos cunha implicación que transcende o estritamente deportivo.

A comitiva non foi a única protagonista. Os voos chárter xestionados por DB Group e Viajes Airbus trouxeron afeccionados que, atordoados polos flashes e pola marea humana, tentaron atopar a saída a un aparcadoiro ao que chegaran apenas dezaoito horas antes. En medio da multitude xurdiu a coñecida seguidora Marián Mouriño, que non escatimou fotos nin apertas, como símbolo dunha afección que celebra tanto na casa como fóra.

Un triunfo con memoria: o que significa para Vigo e o Celta

A vitoria ante o Olympique de Lyon na Europa League é, na realidade, unha peza máis dunha tempada que está a reescribir expectativas. Para unha cidade como Vigo, acostumada a altos e baixos deportivos, o regreso triunfal do equipo ao aeroporto é máis que un acto de fervor: é a constatación de que o proxecto deportivo recuperou ambición e conectou co seu público. Cómpre lembrar que non hai tanto o club navegaba en augas máis grises; agora, a ilusión repártese polos barrios desde Bouzas ata Castrelos.

A presenza de unhas 3.000 afeccionados en Lyon —unha cifra que algúns na capitalidade viguesa aínda lembran con orgullo— e a celebración en Peinador son imaxes complementarias. Unha fala de sacrificio en estrada e hotel; a outra, do calor local que nunca falla. Nese entramado se colan nomes emerxentes con historias propias: Claudio Giráldez, por exemplo, que xa non é só un técnico de O Porriño senón un líder que comeza a recibir recoñecemento máis alá da súa terra natal.

Política e fútbol entrelázanse en Vigo de forma inevitable. O éxito en competición continental trae visibilidade que se traduce en turismo, na ocupación de hoteis e en noites máis longas na Ría. Os bares da rúa Príncipe e de Tomás A. Alonso notarán, de novo, o efecto dunha cidade que vive co pulso do equipo. Ademais, no ecosistema do club ábrese un debate —sempre presente na cidade— sobre a xestión, a canteira e a sustentabilidade do proxecto a medio prazo.