Fernando Franco, xornalista coñecido pola súa proximidade e por retratar a vida da cidade con sensibilidade, recibiu hoxe o título de Vigués Distinguido nun pleno extraordinario do Concello de Vigo celebrado esta mañá. A distinción, aprobada por unanimidade, concédese a título póstumo tras o falecemento do comunicador o pasado 16 de marzo de 2026, e contou coa aceptación expresada pola súa familia.
O pleno e os argumentos do recoñecemento
A sesión municipal, convocada con carácter urxente, serviu para formalizar unha homenaxe que, segundo o portavoz socialista, responde a unha traxectoria profesional “dilatada” e a unha “fonda vinculación coa cidade”. Carlos López Font foi o encargado de ler os argumentos que levaron a corporación a propoñer a distinción: a súa capacidade para contar historias con proximidade, a afinada sensibilidade no relato urbano e a fermosa relación cos lectores.
Fontes do Concello describiron a Franco como “narrador incansable” e subliñaron a súa “calidade humana”, termos que repetiron concelleiros das tres grandes forzas municipais ao respaldar a proposta. No documento aprobado recoñécese, ademais, o seu papel durante etapas clave da vida viguesa de finais do século XX e principios do XXI: desde a chamada Movida viguesa ata o auge da moda galega, ámbitos nos que a súa crónica apareceu con frecuencia.
«Era considerado unha auténtica institución en Vigo. Foi unha luz informativa durante etapas clave, como a Movida viguesa ou o auge da moda galega. Xornalista de vocación e de rúa, viviu intensamente a evolución da cidade»
— Carlos López Font, portavoz do grupo socialista
Durante a súa intervención, López Font lembrou o discurso da filla de Franco pronunciado no enterramento e amplamente comentado pola cidadanía, ao que cualificou como especialmente emotivo. Tamén criticou que non se lle puidese recoñecer en vida e falou dun “sentimento de orfandade” entre quen o coñecían. Engadiu, con certa dureza, que non podían agardar a outro momento —en clara alusión ás celebracións da Reconquista de Vigo— para outorgar a distinción.
Reaccións políticas e debate sobre as honras municipais
A unanimidade formal da votación non borrou as tensións en torno ao conxunto das nominacións. Luisa Sánchez, portavoz do PP, defendeu o seu apoio ao recoñecemento de Franco e aproveitou para criticar o goberno local por ter deixado fóra outras propostas, apuntando cara a unha falta de coherencia á hora de fixar o número de premiados. Sánchez eloxiou a capacidade do xornalista para “facer de Vigo unha cidade mellor” desde as súas seccións, e lamentou que o premio non chegase en vida.
Desde o BNG, Xabier Pérez Igrexas denunciou o que considerou un “absolutismo antidemocrático” na selección dos distinguidos. A súa intervención puxo no punto de mira a negativa do Goberno municipal a admitir nomes que os nacionalistas propoñeran —entre eles colectivos culturais e veciñais— e reclamou, unha vez máis, a necesidade dun novo regulamento de honras e distincións para poñer fin a arbitrariedades e evitar que estes recoñecementos se perciban como “secuestrados” por unha maioría absoluta.
Nunha destas trocas de reproches colouse outra preocupación recurrente: a representación de mulleres entre as persoas distinguidas. A única muller incluída este ano, segundo destacaron as intervencións, foi Rosa Fontaíña, fundadora dunha rede veciñal contra a violencia machista, algo que algúns concelleiros sinalaron como síntoma da necesidade de revisar criterios de paridade e pluralidade.
Legado xornalístico e memoria local
Máis aló das disputas políticas, o recoñecemento pon o foco no papel do xornalismo local como memoria colectiva da cidade e como instrumento para conservar e interpretar a historia cotiá. Franco deixou un arquivo extenso de crónicas e testemuños que servirá como referencia para futuras investigacións locais e para a memoria afectiva dos vigueses. Familiares, colegas e lectores destacaron a súa capacidade para conectar con distintos públicos e por dar voz a historias aparentemente pequenas pero decisivas na comprensión da vida municipal.