Alfonso Fernández Mañueco e o Partido Popular xóganselle este domingo en Castela e León conservar unha comunidade que gobernan de forma ininterrompida desde 1987 e, ao mesmo tempo, frear o avance electoral de Vox. A cita electoral plantea para os populares a tensión entre manterse á fronte da Xunta ou verse obrigados a reeditar acordos coa extrema dereita, un escenario que condiciona a gobernabilidade rexional e a percepción nacional do partido. As enquisas publicadas nos últimos días apuntan a que non haberá un xiro no equilibrio de forzas, pero deixan aberta a cuestión de se o PP poderá formar goberno en solitario. O resultado terá ademais repercusións políticas no calendario autonómico aberto polos adelantos noutras comunidades.
Castela e León é, de feito, o feudo autonómico máis lonxevo do PP, onde José María Aznar puxo en marcha a súa carreira política hai case catro décadas e onde, desde Juan José Lucas e Juan Vicente Herrera ata Mañueco, o partido encadeou maiorías ou acordos que lle aseguraron a Presidencia da Xunta. A memoria do 2019 e as crises posteriores aínda pesan: en 2019 o PP formou pactos con Ciudadanos e en 2022 Mañueco foi o primeiro líder popular en gobernar co apoio de Vox, unha decisión que marcou un antes e un despois na política rexional. Para moitos analistas, a pregunta agora non é tanto se o PP perderá a hegemonía absoluta, senón se esa hegemonía se manterá sen ceder espazos decisivos á extrema dereita. As negociacións posteriores ao reconto serán, por tanto, o termómetro da saúde interna do partido e da súa estratexia fronte a Vox.
A campaña estivo marcada pola presenza de líderes nacionais e polos xestos cruzados entre as formacións. Mentres o presidente de Vox fomentara unha desescalada da súa presenza nos gobernos autonómicos ata 2024, as tensións volveron aflorar cando Santiago Abascal decidiu apartarse dos executivos que compartía co PP, o que, ao seu xuízo, debía servir para recuperar identidade política. Esa ruptura deixou ao PP na encrucillada de intentar seguir gobernando en solitario —como ocorreu no último tramo— ou volver depender dos votos da formación ultradereitista. A lectura que fan algúns dirixentes populares é que unha nova alianza con Vox podería resultar politicamente custosa a curto e medio prazo, aínda que garanta a aritmética de goberno.
O escenario de contaxio dende Extremadura e Aragón foi un factor clave na campaña. Os bos resultados de Vox neses adelantos electorais e o veto que provocou o rexeitamento á investidura nalgunhas comunidades insuflaron confianza na base electoral da formación de Abascal, cuxa estratexia de adiantar o ciclo político recortou marxes ás forzas moderadas. Ese impulso obrigou ao PP en Castela e León a medir con maior coidado as súas mensaxes e as súas interlocucións públicas. Alberto Núñez Feijóo chegou a criticar con dureza a Vox durante a campaña, unha dinámica que reflicte o dilema de distanciarse sen afastarse tanto como para perder votantes de centro-dereita.
As enquisas, incluída a última medición de Gesop publicada por EL PERIÓDICO, coinciden en que un cambio de goberno non é o escenario máis probable, pero poñen o foco na necesidade de pactos para asegurar maiorías estables. Sumar ou non votos de Vox será a decisión política que marcará a lexislatura; gobernar en minoría con acordos puntuais ou apostar por un pacto estrutural coa extrema dereita son opcións con implicacións moi distintas. En 2019 e en 2022, alianzas e desavinzas demostraron que os acordos postelectorais poden transformar o mapa político rexional máis alá do mero reparto de escanos. Por iso, os resultados das mesas electorais e as negociacións posteriores ocuparán o centro do debate político nos próximos días.
A sombra da derrota de hac
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.