O relevo que sostén o metal galego en O Porriño

Máis ca unha historia familiar: unha radiografía de país

Cando se fala do futuro industrial de Galicia, case sempre aparecen as mesmas palabras: innovación, dixitalización, produtividade. Porén, hai un elemento menos vistoso e igual de decisivo: a continuidade dos oficios. No Porriño, o caso dunha familia vencellada durante décadas a Citic Censa volve poñer enriba da mesa unha pregunta incómoda: ¿quen manterá en pé os talleres cando se xubilen os veteranos?

A incorporación dun mozo de 18 anos á mesma empresa na que xa traballaron seu pai, seu avó e seu bisavó non é só unha anécdota entrañable. É un síntoma de algo máis profundo: aínda existen fogares onde o traballo manual especializado conserva prestixio, transmite disciplina e funciona como unha escola de vida. Nun momento no que moitas traxectorias laborais son fragmentadas e inestables, esta continuidade interxeracional resulta case excepcional.

No canto de ler este episodio como unha postal nostálxica, convén velo como un dato estratéxico. A soldadura, a caldeiraría e a montaxe industrial non se improvisan. Requiren anos de práctica, cultura de seguridade, precisión e hábitos que raramente se adquiren só coa teoría. Por iso, cada relevo ben feito non só beneficia a unha familia: fortalece unha cadea produtiva enteira.

Citic Censa e o valor dos saberes que non caben nun manual

Galicia coñece ben o peso da súa industria auxiliar e pesada, con factorías que teñen sustentado emprego de calidade durante décadas. Nese ecosistema, compañías como Citic Censa ocupan un lugar relevante pola súa experiencia en grandes estruturas metálicas e fabricación complexa. Pero ningunha instalación, por moderna que sexa, funciona sen persoas que dominen os detalles finos do oficio.

Aí aparece o núcleo desta historia: a transmisión do coñecemento entre xeracións. No taller, a técnica apréndese con instrucións, si, pero tamén observando xestos, corrixindo posturas e entendendo por que unha unión falla ou resiste. Esa aprendizaxe acumulada é un activo silencioso. Non figura nos balances de maneira directa, pero determina prazos, calidade e seguridade.

“O relevo non é só cubrir unha vacante; é conservar unha forma de traballar que evita erros caros e riscos innecesarios”, resume un representante do sector metalúrxico galego.

Cando un pai comparte quenda —ou mesmo ferramentas— co seu fillo, o que circula non é unicamente experiencia técnica. Tamén se transmite unha ética do traballo: chegar a tempo, respectar protocolos, coidar o equipo e entender que cada peza pode rematar en proxectos de gran responsabilidade. Esa pedagoxía cotiá, sostida durante décadas, explica por que certas plantas manteñen estándares esixentes mesmo en escenarios económicos cambiantes.

Formación profesional, prestixio social e emprego estable

Esta saga industrial tamén conecta con outro debate urxente: a percepción social da Formación Profesional. Durante anos instalouse a idea de que o éxito pasaba por afastarse do mono de traballo. Hoxe, con sectores que non atopan persoal cualificado, esa ollada comeza a corrixirse. A demanda de soldadores, caldeireiros e técnicos de fabricación segue sendo alta, e en moitos casos con condicións máis estables ca noutros ámbitos.

O reto agora é dobre. Primeiro, aumentar vocacións novas sen vender promesas irreais: son empregos esixentes, con responsabilidade e necesidade de actualización constante. Segundo, reforzar pontes entre centros formativos e empresas para que o salto ao taller non sexa un salto ao baleiro. Programas de prácticas, titorización real e certificacións adaptadas ás necesidades industriais poden marcar a diferenza.

En comarcas con tradición fabril, o arraigamento familiar axuda, pero non abonda. Se a continuidade depende só de apel