Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, soño desencanto: así se viviu. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Ambiente no Estadio e en Rocafonda
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Do Estadio Príncipe Moulay Abdellah de Rabat a Barcelona hai case 1.500 kilómetros, pero nalgunhas zonas da provincia os marroquís non sentiron tan lonxe o seu fogar nesta final da Copa de África.
Entre hariras (sopa) e tes de menta -nada de alcohol- vivíuse o partido no emblemático bar ‘Familia LY 304’ de Rocafonda (Mataró), barrio no que se criou Lamine Yamal e cuxo código postal é a razón da súa habitual celebración.
Este bar, forrado con imaxes do ’10’ culé e orgulloso expositor das súas camisetas asinadas, está rexentado polo tío do futbolista, Abdul Nasraoui. Abriu o establecemento hai tres anos, coincidindo coa explosión de Yamal.
Como para tantos outros marroquís, para Abdelhale, natural de Rabat e desde hai 19 anos residente en Rocafonda, este bar é o seu lugar de confianza para seguir acompañado de compatriotas os partidos de Marruecos, pois a súa familia segue no país magrebí.
«Marruecos está a mellorar moito no fútbol. Fixeron campos novos para o Mundial e temos un equipo novo e prometedor», comenta.
Tres cuartos de hora antes do inicio do encontro, o establecemento xa está até a bandeira. Fila tras fila de cadeiras. Algúns séntanse detrás da barra e a multitude chega ata a rúa, onde se baila ao redor dunha música de tambor.
Abdelhale mira o televisor ilusionado e amosa aos seus amigos as celebridades -desde o streamer Speed ao boxeador Rico Verhoeven– que viaxaron a Rabat para ver a final. Logo, a foto da súa filla antes de entrar ao campo.
«Seguro que ao descanso vén Lamine», asegura o marroquí.
Non caé en que o Barça xoga á mesma hora en San Sebastián. Do mesmo xeito, afirma que o futbolista aínda se deixa ver bastante polo barrio, xa que a súa familia e amizades seguen aquí.
O Partido e a Emoción da Comunidade
Mentres o tío do futbolista vai arriba e abaixo tambaleando cuncas e vasos, soa o himno de Marruecos, e o canto que sae de dentro do bar solápase co que chega da rúa. A rúa Pablo Picasso de Rocafonda é hoxe máis que nunca unha alongada embaixada marroquí.
Comeza o partido e o bulicio da rúa desaparece. Todo o mundo está xa no que hai que estar. Un paradón de Bono antes do minuto 10, xunto coas dificultades de Marruecos para xerar perigo, enerva á xente:
«Mira coma toca e presiona Senegal. Nixeria non o facía tan ben. É o mellor equipo contra o que xogamos», explícanse entre eles dous mozos, que dominan o árabe pero usan o castelán.
Aínda que sexa común escoitar a quen seguramente xa naceran en España comunicarse na nosa lingua, non deixa de ser curioso que os improperios que saen ante erros claros sexan inequívocamente no seu idioma materno.
O cero a cero mantense ao descanso e xa se augura un partido con poucos goles:
«O fútbol africano é así. Aínda que cada vez haxa máis calidade, aínda falta», asegura o tío de Yamal.
A pesar de que son as nove da noite, o café é a bebida por excelencia do descanso. Ao inicio do segundo tempo, El Kaabi falla o qu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.