En desenvolvemento: a Feira do Libro Antigo revive o xenio literario de Antonio Rivero Taravillo coa lectura póstuma do seu pregón

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, a feira do libro antigo revive o enxeño. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

nn

Os detalles que han emerxido revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A 48 Feira do Libro Antigo e de Ocasión de Sevilla viviu este xoves un momento triste. Cando o acto de inauguración deste evento sempre foi un motivo para a celebración dos libros, neste caso non foi así, xa que quen tería que terse convertido no gran protagonista deste día, Antonio Rivero Taravillo, estivo ausente tras o seu falecemento o pasado venres. A pesar de todo, a organización da feira seguiu adiante co brillante pregón que preparou este poeta e tradutor para a ocasión, pois a lectura do mesmo foi realizada por Rafael Jurado, un íntimo colaborador de Rivero durante moitos anos na Feira do Libro de Sevilla. Foi o mellor tributo que se lle podía facer a este humanista das letras. Dada a importancia do evento, o salón de actos do Círculo Mercantil encheuse de personalidades do mundo da cultura, da sociedade e da política sevillana, entre eles o alcalde da cidade, José Luis Sanz, tal e como sucedeu o pasado sábado no responso que se lle dedicou ao poeta no Tanatorio de Nervión. Ninguén quixo perderse a lectura dun texto póstumo que Rivero Taravillo aceptou escribir con grande ledicia e responsabilidade, aínda sabendo que o seu estado de saúde nos últimos meses era moi delicado. O pregón que leu Rafael Jurado tiña un título revelador, ‘Breve relación de un libro viejo’. O propio poeta afirma ao inicio do texto: «A min tocoume o enorme honor de pronunciar o pregón da Feira do Libro Antigo e de Ocasión de Sevilla nun momento no que podo facerme cargo, mellor que noutra etapa da miña vida, do que son e significan os libros vellos, porque eu mesmo son agora un deles, non tanto por razóns de idade (aínda que como todos vou facendo anos irremisibelmente) que por estar enfermo, é dicir, desencadernado, maltreito, dolorido como o ‘descolado moble vello’ que cantou Carlos Gardel no tango ‘Mano a mano’ ou como o libro fatigado que cheguei a ser, aqueixado tamén por algunha praga que, peixiño de prata ou bicho ilustrado que responda por outro nome en latín, veu roéndome secretamente os pulmóns, unha praga coa que estou en loita declarada desde hai dous anos: 730 páxinas no volume da existencia. Pero serán máis, en zapa subterránea, constituíndo unha enciclopedia ou unhas obras completas». A continuación, Rivero lembraba como lle veu a paixón polos libros por «estímulos familiares», pero foi na Feira do Libro Antigo do ano 1980 cando lle chegou o seu «momento de emancipación»: «Coa asignación semanal, os meus irmáns e eu mercáramos todas as semanas da nosa infancia o tebeo ‘Pulgarcito’. Con algún diñeiro depositado nunha cartilla da Caja Postal, hoxe un ser mitolóxico non menos remoto e lendario que Hércules ou o Vellocino de Ouro, comprei os meus primeiros libros nesta Feira. Unha libretiña para libros, bo destino. ¡Tres vivas polos aforros! Que fermosa metamorfose. Pode haber algo máis axeitado? Ao meu pai non lle gustou, non obstante, porque, home culto pero práctico, esperaba que aqueles magros caudais fosen destinados a empresas de maior proveito. Pero xa estaba marcada a miña rebeldía, rebeldía dobre porque aquela tríade de volumes —que non é que lembre perfectamente, senón que teño agora enriba da miña mesa de traballo mentres escribo— eran de poesía: sendas antoloxías xerais da poesía mexicana e panameña pertencentes a unha colección de Bruguera (a mesma editorial daquelos tebeos nos que saían El Sheriff King, Mortadelo y Filemón e Zipi y Zape), e unha edic