A Tola Historia do Século de Ouro: ensinar ou divertir?

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, a tola historia do Século de Ouro:.

Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Unha coprodución que revisa o Século de Ouro

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. «A tola historia do Século de Ouro» é unha coprodución de La Escalera de Tijera e Z Teatro, dirixida e escrita por Javier Uriarte, que ofrece un repaso crítico, humorístico e festivo á España do Século de Ouro, mostrando as súas luces e sombras a través de personaxes históricos, artistas e pícaros.

Esta proposta escénica, con ese alcume no título que achega a palabra «tola», fai un lixeiro repaso con ton festivo pola España dos séculos XVI e XVII, centrando-se nos sucesivos monarcas desde os Reis Católicos, en algúns literatos destacados e, con algunha referencia social, nos artistas e nos pícaros.

O contido, moi lixeiro e de escasa profundidade, hai que velo como un retablo no que se reflicte difusamente a historia real daquela España tan fastuosa no plano artístico e tan demacrada en xeral.

Estilo e recursos escénicos

O autor da dramaturxia pon o énfase na creación dun espectáculo como un divertimento onde o relevante está máis nas formas de interpretación propias do clown ou dos titiriteiros que nos aspectos relevantes que tiveron os poderes estamentais na sociedade da época, a loita das persoas para sobrevivir na adversidade ou o valor da arte.

O feito de relatar cantando aporta á dramaturxia un aire moderno e unha maneira de transmitir que resulta agradable ao oído do público.

Javier Uriarte, que asina a dirección e a dramaturxia, propón un espectáculo digno e divertido que combina humor, un toque de crítica e unha liña de divulgación histórica, quizais tentando poñer na balanza acertos e erros do pasado, destacando o papel tan significativo que tivo a arte naquela época —por iso, pola arte, se chamou Século de Ouro— pero sen deixar nun segundo plano a historia dos nomes da realeza e dalgún moi destacado da literatura ou da pintura; e ofrécese algún apunte da intrahistoria que é o vivir cotián da xente.

A proposta derrocha enxeño e creatividade, pero tamén recorre nalgúns momentos a recursos en exceso vulgares, xa sexan lingüísticos ou xestuais ou mesmo a inclusión de equívocos «fáciles» con Quevedo (o clásico e o cantante actual).

E como hoxe en día non pode ser doutro xeito tamén se recorre a morciñas inoportunas ou extemporáneas aludindo á actualidade que estaban totalmente fóra de contexto, como a cita da cárcere dalgún determinado político ou as algo deslavazadas imitacións do emérito.

Personaxes, escenografía e reparto

Neste viaxe escénico de dous séculos, os catro cómicos que ocupan a escena presentan numerosos personaxes, referentes e historias que nos fan recoñecer aqueles tempos de luces e sombras.

Evócanse figuras literarias como Cervantes, Lope de Vega, Calderón, Quevedo ou María de Zayas, xunto a artistas plásticos como El Greco e Velázquez, entre outros.

A verdade é que os cómicos encarnan múltiples personaxes en escena mentres realizan creativamente un viaxe axil e divertido.

Con todo, dá a sensación de que nos atopamos ante un espectáculo algo desestructurado que se resolve nun mosaico de personaxes significativos, nunha especie de caixón de sastre, de onde tanto pode saír a batalla de San Quintín, qu