Os últimos acontecementos relacionados con ‘sinfonía granadina’ lalo xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Unha carreira prodixiosa e a súa chegada a Sevilla
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Foi unha nena prodixio de libro, coa vantaxe de que, grazas ás novas tecnoloxías, a súa fama medrou coma a espuma.
Por iso, e pola cantidade de certames nacionais e internacionais que foi gañando desde entón, hoxe, aos 22 anos, grava para Deutsche Grammophon e é dirixida polo mestre Antonio Pappano coa Chamber Orchestra of Europe, o que xa dá idea de que o seu camiño foi guiado con sabedoría e acerto.
A pena é que nós tardáramos tanto tempo en ver á violinista granadina en Sevilla e dentro dunha xira europea. Segúsenos a pasar como co outro ilustre granadino, Heras-Casado, a gran batuta actual de Bayreuth, e de moitísimos outros certames e primeiras orquestras, e aquí a Sevilla só veu coa OJA, unha gran orquestra, pero non profesional, senón de mozos.
A interpretación da ‘Sinfonía española’ de Lalo
Dueñas traía a ‘Sinfonía española’ de Lalo, unha obra (non hai acordo se é sinfonía, concerto ou que) que á súa vez se discute pola súa calidade en favor do seu virtuosismo extremo (estivo dedicada e estreouna Pablo Sarasate) e que nas mans da granadina nos parecíase unha obra mestra, porque conseguiu sacar todo o que de española e granadina, se nos apuran, ten.
É máis, a obra arrinca coa forza dos metais e inmediatamente, e Dueñas, recén saída, sen afinar como semella preceptivo, atópase ante un movemento que xa presenta un pasaxe endemoniado, cun sobreagudo que o clavou ao quedar soa a escasos segundos de comezar, expondo nel a cabeceira do tema e repitiéndoo unha oitava máis arriba.
Semella que a obra lle deu á violinista grandes ledicias na súa trepidante carreira e a ten como unha obra fetiche. E quizais, por moi ilusorio folclore español que queiramos, a obra ten uns requiebros (tresillos, por exemplo) e cadencias frigias que a lembran, como tamén os ritmos de habanera (‘Carmen’ estreouse un mes despois que a ‘Sinfonía’), e xa puidemos detectalos na exposición do segundo tema, cuxo substrato mantén este ritmo.
Aquí Dueñas soubo destacar o carácter enerxético do ritmo/tema inicial, en especial cando entra a orquestra, que a solista debe repetir en ‘appassionato’. Pois si, vaille que nin pintado, igual que o tema lírico.
O ‘Scherzando’ que lle seguía mantiña a vivacidade anterior sobre un ritmo de jota ou seguidilla, que a solista soubo xestionar, xa que é un ‘tempo’ no que pode ir moi libre e no que a moza podía moverse con moita fluidez.
O ‘Intermezzo’ formula un inicio como o do principio, picado ao unísono en toda a orquestra, pero cun desenvolvemento que parece máis libre, máis improvisado, no que notamos eses pianísimos case susurrados, que non tardarán en contrastar coas dinámicas máis fogosas.
A melodía no violín parece cantada e cun peculiar carácter andaluz (non podemos esquecer que é granadina), sobre unha base de habanera. Os contrastes de volume serviron para que admirássemos outra das súas cualidades: a facilidade que ten para moverse por dinámicas cambiantes (e a que velocidade).
Tamén destacou a execución de enormes saltos interválicos que alcanzaban de novo o sobreagudo, pero como unha célula repetida xunto con outros pasaxes de virtuosismo exuberante. Parece obvio, pero para acadar estes niveis.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.