En desenvolvemento: Laura Gallego: «Só quedamos dúas copleras, a Pantoja e eu»

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Laura Gallego: «só nos quedamos». Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require un análisis detallado. Nacida en Xerez da Fronteira e criada en Algar, Laura Gallego converteuse nunha figura imprescindible da música española tras gañar en 2008, con tan só 16 anos, a segunda edición do programa de Canal Sur TV ‘Se llama Copla’. Dende entón, a súa carreira foi un continuo homenaxe á copla, pero tamén unha busca constante de novas formas de interpretala. Publicou tres discos: Castillos de Sal, Vintage e Sin Fronteras, e percorreu os principais teatros e escenarios de Andalucía e do resto de España, consolidándose como unha das voces máis potentes e persoais do xénero. – Preséntaste como a última folclórica, ¿por que? – É toda unha declaración de intencións, un berro desesperado ao mundo para advertilos de que non estou a atopar relevo xeracional que interprete o mesmo xénero que eu fago, que é a copla. Agora mesmo, se queres escoitar copla en directo, tes que vir verme a min ou podes agardar a que La Pantoja anuncie un concerto. Eu non son nin cantaora, nin cantante, nin moderna; eu son folclórica, adaptada ao meu tempo, coa dose de vangarda que aporta a miña idade, pero folclórica, pletórica. – ¿E tivo sempre claro que quería ser folclórica? – Pois non. Foi a partir dos 16 anos cando comecei a velo, porque a min non me chamaba a atención cantar, nin coñecía a copla. Se me sacabas de Álex Ubago e do pop da miña época que escoitaban as miñas amigas, perdíame. Pero de súpeto houbo un concurso de copla en Canal Sur e a miña familia estaba enganchadísima e inscribíronme no casting. Eu pensei que era a desculpa para que eles foran de público e aceitei. Con tan mala sorte, ou sorte extrema, que cando fixen a primeira proba me colleron. Non me aprendera ningunha canción e ata entón nunca cantara. – ¿É unha ‘triunfita’ andaluza? – Totalmente, era unha especie de Operación Triunfo en andaluz; estiven case un ano cun programa diario e logo coa gala dos sábados. Fun enamorándome deste xénero e cada semana escoitaba moitísimas coplas, que sen decatarme quedaban na miña memoria e despois pasábame cantándoas todo o tempo e pasei, xa sabes, de querer irme do programa a querer quedar porque o estaba a pasar estupendamente. Eu viña dun pobo de mil habitantes da Serra de Cádiz e, de súpeto, fun á cidade; non podía saír a comer nin a mercar nin a nada, porque todo o mundo me paraba. – ¿Por que cre que a copla está en perigo de extinción? – Porque ninguén se preocupou por entendela; réstanlle importancia crendo que é só do Sur e non é así, porque Concha Piquer foi pioneira da copla e era de Valencia. Neste país somos tan tolos que, en lugar de actuar como fan os mexicanos coa ranchera, os arxentinos co tango ou os portugueses co fado, estamos deixando un dos tesouros máis grandes que temos. Ademais, con mitos falsos como que é para xente maior; eu teño 30 anos e amo a copla. – ¿E a cal das túas predecesoras lle profesas máis devoción? – Aínda que a xente pense que é Rocío Jurado porque é á que máis lle rendín homenaxe, a miña folclórica de referencia desde que empecei a cantar é Lola Flores. Como eu non me consideraba nin boa cantante, nin con bos movementos nin con boa técnica, o único que quero é que a xente sinta por min o que eu sinto por Lola Flores. – ¿E tiviches que prepararte vocalmente? – Fun bastante autodidacta e investín moito tempo en aproveitar cada oco para formarme e non defraudar a toda esa xente que viña a verme porque tiña ilusión por escoitarme e cantar. Moitas horas diante do espello, muc