A actualidade informativa vese marcada polas tramas de Sánchez e do PSOE, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis aló do inmediatamente visible.
Responsabilidade política e xudicial
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
A responsabilidade penal dos cidadáns, incluídos os políticos, está sometida ao principio da presunción de inocencia, que só cede ante unha sentenza firme de condena ditada polos tribunais ao termo dun proceso con todas as garantías.
A responsabilidade política dos altos cargos e dos gobernantes, en cambio, non goza de presunción de inocencia, pola propia natureza da confianza cidadá que aqueles reciben.
Por acción ou por omisión, por culpa ‘in eligendo’ ou por culpa ‘in vigilando’, a un político débese presumir responsable de todas as irregularidades, sexan legais, sexan éticas, cometidas por aqueles que dependen delo ou se aproveitan da súa autoridade ou sobre os que ten potestade para evitalas.
Pedro Sánchez é un exemplo perfecto de presunto responsable político.
Lonxe queda aquela parodia de xornadas de reflexión que se tomou para fingir afectación pola imputación da súa esposa; disolvéronse, no seu choque coa verdade, todas as mentiras da factoría gobernamental sobre a ‘fachosfera’, os ‘bulos’ ou a ‘máquina do fango’; son agora risibles as promesas de transparencia do PSOE posteriores ao informe da UCO sobre Santos Cerdán.
Ningún dos casos xudiciais de corrupción, de toda natureza, que teñen a Sánchez como telón de fondo foi arquivado.
Pola contra, algúns avanzan a paso firme cara ao xuízo oral e outros están a piques de celebralo.
Pero non é o relevante como estean os procedementos xudiciais que afectan a Sánchez, porque a súa responsabilidade non a dirimen os xulgados, senón as esixencias éticas da función democrática de gobernar.
É inverosímil que Sánchez non soubera que a súa esposa pediu, a través dunha empregada pública, colaboración e diñeiro a empresas punteiras da tecnoloxía, a banca e o Ibex35 para a súa inefable cátedra na Complutense; e que non estivera ao tanto das cartas de recomendación que a súa esposa asinou para que o seu patrocinador, Juan Carlos Barrabés, obtivese, como obtivo, contratos públicos do seu Goberno.
É inverosímil que Pedro Sánchez non soubera que o seu irmán accedeu por atallos e pola porta de atrás a un posto público na Deputación de Badaxoz.
É inverosímil que o omnisciente Sánchez non soubera nada das denuncias de acoso contra un asesor de cabeceira.
É inverosímil que Sánchez non soubera que os seus compañeiros de viaxe –literalmente–, Ábalos, Koldo e Cerdán, estaban a mover miles de euros en metálico, vivían por riba das súas retribucións oficiais, presionaban administracións públicas para amañar contratos e, algúns deles, dedicábanse activamente ao consumo de prostitución incluso con ocasión de viaxes supostamente oficiais.
É inverosímil que Sánchez, despois de reducir o PSOE a unha condición que mestura a secta co gabinete persoal, non soubera dos pagos en metálico autorizados por un xerente logo premiado cunha nómina de 240.000 euros ao ano nunha empresa pública.
É inverosímil que Sánchez non soubera que o seu fiscal xeral de confianza emprendera unha campaña contra a presidenta da Comunidade de Madri
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.