Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, ao final, a esperanza foi Triana. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Unha procesión histórica en Sevilla
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require un análise detallado. Sevilla replicou onte nas súas rúas a «santa ousadía» coa que Teresa de Jesús afirmou con tempanza que non é temeridade calquera audacia inspirada por Deus.
O caudal de emocións que a cidade gardara no último mes desbordouse definitivamente no broche á Misión de la Esperanza, esa que nos chamou a ser peregrinos dunha virtude que é capaz de romper calquera fronteira social, tamén a do Polígono Sur. E fixoo cunha procesión gloriosa e multitudinaria no regreso definitivo da Virxe á súa casa da rúa Pureza.
Máis de oito horas nas que a hermandade foi fiel a si mesma, cunha autenticidade inherente ao seu estilo que non decepcionou. As chicotás, os pasos atrás, os vivas, os aplausos, as marchas… todo elevado á enésima potencia segundo o entende Triana para non faltar á súa verdade.
Foi unha tarde-noite de arroxo por esa ameaza de choiva que se fixo certa ao final, pero que tiña o selo do barrio en cada instante vivido. Eran pouco máis das 16.15 horas cando a dolorosa atravesou a Porta de San Miguel de la Catedral para entregarse ao pobo.
A estampa era pouco habitual, coa Virxe entronizada no paso da Purísima Concepción de la Algaba. A Esperanza ía máis gloriosa ca nunca, con codales altísimos nos candelabros que clavaban a estética daquela saída extraordinaria do ano 1939 para dar grazas polo final da Guerra Civil.
Este 1 de novembro cumpríronse 75 anos da proclamación do dogma da Asunción e Triana non podía faltar á cita. Así o contaba a réplica asuncionista na súa dianteira, cedida pola hermandade do Amor. Levaba tamén enseres do Cerro, a O e os Estudiantes.
Pero sobre todo, estaba Ela, «coa súa pena bonita, coa súa gracia de barrio», como a retratou no seu día o añorado Garrido Bustamante. Máis de 700 hermanos con cirio antecedían á Virxe. Mérito seu por aguantar os envites dunha procesión que foi gañando público segundo avanzaba o reloxo.
O paso, presidido por monseñor Saiz Meneses, asomouse á Plaza Nueva sobre as cinco da tarde, navegando entre a multitude que a levou en volandas. Foi un pracer vela con ‘La Esperanza de Triana’ cruzar o Andén del Ayuntamiento.
Farfán ao cadrado coa interpretación tamén de ‘Pasan los Campanilleros’ para dar un xiro completo e mirar de fronte a San Fernando. Tremendo o esforzo da banda das Cigarreras, que pola mañá acompañara a la Asunción de Cantillana.
Alí estivo o coro de Julio Pardo, que cantou o trío de ‘Pureza Marinera’ despois de que o alcalde José Luis Sanz ofrendase un ramo de rosas en nome da cidade. O que non convenceu foi a adaptación dos Campanilleros de Gloria que soou antes de marchar e que se repetiu demasiadas veces.
Ás 17.35 horas, a Virxe xa se perdía pola rúa Tetuán, onde nun tellado rezaba unha pancarta: «¡Viva la Esperanza!». As rúas eran un río de devotos, algúns chegados de fóra e absortos co que vían, pero con destr
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.