A actualidade informativa vese marcada por este Espanyol sen teito, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos exténdense máis alá do inmediatamente visible.
Un Espanyol imparable
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
É a primeira vez que o Espanyol gaña cinco partidos seguidos no século XXI. Algo impensable para ninguén fai uns meses e xamais visto polos pericos máis novos.
Nin tal puntuación o 22 de decembro nin tal fortaleza defensiva nin tal intelixencia no ataque. Todo está calibrado no equipo de Manolo.
Enésimo golpe á porta de Europa, desta vez con remontada, e a incredulidade é absoluta.
O Espanyol saíu con todo, non se gardou a ninguén pese a ter a varios dos seus homes clave cunha amonestación que lles podería facer perder o derbi.
E Valverde, coa enfermaría como o camarote dos Irmáns Marx, tivo que saír cunha defensa de parche e con Iñaki Williams de punta.
Partido entre rivais directos que o Espanyol comezou con sete puntos de vantaxe respecto dos athleticzales e rematou con dez.
Moi sólidos os de Manolo desde o inicio, en defensa e na presión.
Canto máis tranquilo estea todo, mellor para os pericos, pois o perigo do tándem formado por Nico Williams pola banda e Sancet no centro ten difícil paliativo cando xogan con espazo.
Valverde aos dez minutos xa maldecía porque vía incómodo ao seu equipo.
Cabrera quixo ir á aventura na súa propia área e de non ser por Dmitrovic e o seu xeonllo a saída en falso do uruguaio tería suposto o 1-0.
Primeiro milagre do serbio.
O Espanyol, como sempre, cedeu o balón ao rival.
En nada confía máis que na súa defensa e mantivo a seriedade coa que gañou en Getafe para neutralizar os intentos athleticzales.
A Cabrera pareceulle marcarlle o erro inicial e estaba moi dubitativo.
A primeira clara do partido, tras varios avisos, foi para De Galarreta, dende lonxe, ante a precisión defensiva do Espanyol.
O perigo do Athletic foi crecendo.
Unha cousa é ceder o balón e esperar a oportunidade e outra ben distinta é ser sometido e berrar que vivan as cadeas.
Dolan tamén quixo protagonizar a súa particular expedición e tratou de irse de tres rivais moi preto da súa área.
Inxenuidade evidentemente fallida e que, desta vez con aínda máis poderío, tivo que arranxar Dmitrovic.
Impoñente bronca do serbio ao inglés con claros xestos de que non se complique e a mande á ría cando estea presionado.
Así e todo, este Espanyol é catedrático en saber sufrir.
O partido e a remontada
Cando un equipo chega tanto como o fixo o Athletic, o gol adoita ser (cuestión de tempo). Marcouno Berenguer.
Un tanto feo, dun rebotre, pero que deixou en evidencia a Omar, que acudiu ao forcexeo co extremo a facer cosquillas.
Pouco puido saborearse o triunfo en San Mamés.
Romero colleu un rexeite desde a súa casa en Torrent e púxoa a un lado da portería.
Inapelable, o Gordo da Lotería, un golazo que rompeu, ao borde do descanso, a moral dos athleticzais cando estaban no seu apoxeo.
A segunda metade seguiu co notábel vigor dos vascos e a resistencia perica, pero semella que canto máis atacan aos de Manolo, peor é o castigo que devolven
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.