Esther Ferreiro, natural de Santa Comba (A Coruña), traballa desde o seu obradoiro na rúa Nova convertendo varillas de vidro en pequenas pezas que gardan a luz. Fundida a soprete e engarzada en prata, a súa produción —recoñecida co selo de Artesanía de Galicia— viaxa dende feiras locais ata escaparates e coleccións no estranxeiro. O 28 de marzo estreará no Castelo de Vimianzo a súa nova mostra, «Unha flor, unha xoia», onde amosará en directo parte do seu oficio.

Da chama ao obxecto: o oficio e a súa técnica

Non é a primeira vez que a técnica do soprado en pequeno formato atrae o público: a hipnose que provoca o lume sobre o vidro pódese comprobar no Castelo de Vimianzo, onde Esther Ferreiro traballa en vivo todos os fins de semana e durante a Semana Santa e o verán. A súa práctica, adquirida e perfeccionada ao longo de máis de vintecinco anos, non é folclore; esixe disciplina e medición. Primeiro funde as varillas de vidro de Murano na chama do soprete, despois modela contas e motivos sobre un mandril de aceiro; a continuación introduce as pezas nun forno a arredor de 520 graos para aliviar tensións internas e, por último, realiza un arrefriamento controlado que pode prolongarse horas.

A aparente sinxeleza dun colgante ou dun pendente agocha, ademais, a mestura de oficios: hai queimas, temple, montaxe en prata de lei e, a miúdo, engastes e soldaduras. A súa formación pasou pola Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago, pola extinta Escola Galega do Vidro e pola histórica Real Fábrica de Cristales de La Granja, en Segovia. Eses centros —sexa a escola hoxe pechada ou a tradición centenaria de La Granja— marcaron o bagaxe técnico que logo ela adaptou á linguaxe da xoiería contemporánea.

Raíces e materiais do territorio

Máis aló do vidro de importación, Ferreiro foi incorporando materiais que falan do entorno. Utiliza partículas de mica moscovita procedente de antigas explotacións mineiras de Vimianzo, cuxos reflexos dan unha pátina recoñecible ás súas pezas; tamén funde láminas de ouro e prata dentro do vidro para lograr veas ou toques que cambian coa luz. A mención eses minerais remite a unha historia local de canteiras e pequenas minas que, aínda que hoxe residual, segue presente na paisaxe e na memoria.

“A súa inspiración chega case sempre da natureza: follas, animais, flores ou símbolos populares como a cuncha do peregrino ou a figa protectora”, di a propia artesá ao describir motivos recorrentes. No seu catálogo conviven motivos populares —os pins de pequenas mariquitas ou os célebres ovos fritos— con pezas máis sobrias pensadas para coleccionistas. Unha anécdota recente e divulgada é a que sitúa algún dos seus pins de ovos fritos na famosa Casa Lucio de Madrid; un exemplo de como un obxecto pequeno pode tecer vías inesperadas entre Galicia e outros puntos do mapa.

Visibilidade, mercado e próximos pasos

A traxectoria de Esther foi consolidando unha clientela plural: tendas e galerías galegas e do resto de España, coleccionistas privados e turistas que, ao visitar a comarca, buscan un recordo distinto do habitual. A proximidade do Castelo de Vimianzo, enclave turístico da Costa da Morte, funciona como un escaparate permanente; alí, á falta de confirmación oficial das cifras de visitas este ano, soe verse como nenos e adultos detéñense ante o sopro da artesá e preguntan polos materiais e as técnicas.

No mercado contemporáneo da artesanía, onde a demanda de pezas únicas convive coa produción en serie, Ferreiro encontrou un equilibrio: parte da súa creación realízase no obradoiro de Santa Comba, pero a mostra e a demostración en vivo permítenlle e