Vigo. Aos seus 88 anos, Florentino Cacheda López segue cumprindo horarios no despacho da empresa que fundou en 1963. A pesar de que a xestión cotiá recae desde hai unha década no seu fillo, o deseñador e empresario mantén viva a anécdota de ter aprendido a manexar a agulla aos seis anos na sastraría do seu pai e de ter levantado en Lalín unha marca que chegou a ser a maior exportadora téxtil de España. Entre recordos da mili, viaxes e fábricas, a súa mirada sobre a moda actual non é complacente: «O bo gusto non abunda na actualidade», dixo con ironía comedida.
Da sastraría familiar á fábrica de Lalín
A historia de Cacheda comeza nunha pequena sastraría de pobo, con portas abertas e veciños que compartían mesa. Foi alí onde, segundo conta, «o meu pai obrigoume a aprender», unha disciplina que se traduciu en anos de aprendizaxe e na decisión de formarse en deseño en Barcelona. Con todo, a primeira oportunidade empresarial chegou lonxe de Galicia, no Pardo, durante a mili: unha sociedade para atender os traxes da escolta militar chegou a empregar a 15 persoas e deu ao mozo Florentino o seu primeiro sabor do éxito comercial.
Retornou á súa terra coa ambición de crear algo propio. A marca que puxo o seu nome convértese nun epicentro produtivo en Lalín, localidade do interior da provincia de Pontevedra que, como lembra Cacheda, foi transformándose de «aldeíña» a poboación importante. Nas décadas dos anos oitenta e noventa as súas prendas vendíanse nas tendas multimarca máis selectas de España e tamén en mercados tan afastados como Estados Unidos e México. Foi unha época de gloria para a industria galega do vestir masculino: a exportación marcaba o pulso e nomes coma o seu colábanse en escaparates internacionais.
«Gustaríame ser recordado como unha persoa humilde que loitou por un ideal: a súa terra»
Con todo, a expansión non estivo exenta de decisións duras. A presión do mercado global obrigou a Cacheda a trasladar parte da produción fóra de Galicia, unha medida que, segundo o seu relato, foi unha vía para sobrevivir sen renunciar por completo á fabricación local. Ao mesmo tempo, non ocultou certo desdén pola banalidade da moda moderna: a frase sobre o gusto resume, en poucas palabras, unha visión crítica que vén de décadas de oficio.
Un oficio fronte á comercialización global
Ao longo da súa traxectoria, Cacheda repetiu unha autocrítica que tamén serve como diagnóstico do sector galego: «éramos máis artesáns que comerciais». Non é só unha constatación persoal; resume un problema estrutural que obrigou a moitas firmas da Comunidade a competir por prezo cando as súas fortalezas residían na calidade e no oficio. Galicia, coa súa tradición téxtil repartida entre obradoiros familiares e pequenas fábricas, afrontou a globalización con mans expertas pero con redes comerciais menos desenvolvidas que as doutros polos europeos.
Na sobremesa dunha entrevista en Vigo apareceu, asemade, outra memoria que trae a complicada xeografía empresarial da época: a convivencia entre a produción local e a necesidade de abrir mercados estranxeiros. Algunhas empresas conseguiron posicionarse cunha identidade propia; outras non puideron sosterse ante a chegada de grandes cadeas e a deslocalización. Cacheda, que viviu aquel auxe, tamén foi testemuña da reconversión industrial que afectou comarcas enteiras da provincia.
A presenza —e a ausencia— de infraestruturas, o acceso á financiación, a formación en xestión comercial e a escasa cultura do marketing empresarial foron factores que marcaron a diferenza. El o resume cunha mestura de orgullo e reproche: «Fixemos as cousas ben coas mans, pero non tanto coa cabeza comercial», explicou en referencia a xeracións que preferiron a perfección no p
