Florentino Cacheda López, con 88 anos, segue gardando a rutina dos seus días no despacho da empresa que fundou en 1963 en Lalín. Foi capaz de converter a imaxinación da agulla, aprendida na sastrería do seu pai, nun imperio exportador: a marca Florentino chegou a estar presente nas tendas multimarca máis selectas de España, Europa, Estados Unidos e México. Hoxe, coa xestión delegada no seu fillo desde hai unha década, Cacheda fala con crueza e morriña: «O bo gusto non abunda na actualidade».
Un oficio arrincado á infancia
A historia de Cacheda confunde a biografía coa xeografía de Lalín. Nado en 1938, medrou entre retallos, medidas e a esixencia dun pai sastre que lle puxo a agulla na man aos seis anos. Foi alí, entre obradoiros e a vida do pobo —«as portas das casas estaban abertas e podías entrar a comer á casa do veciño»— onde se forxou a disciplina que máis tarde lle permitiría levantar unha industria. Aínda hoxe, no seu relato aparece a lembranza da casa pequena convertida en escola de traballo: madrugóns, tardes de bacharelato e a determinación de quen se sabe obrigado a labrarse un destino.
O seu primeiro golpe de sorte empresarial chegou durante a mili en Madrid. Conta Cacheda que, tras conversar en galego con un paisano, acabou montando, xunto a el, un servizo de sastrería para a casa militar. Foron tempos convulsos e propicios: chegaron a ter 15 traballadores e cobraban contratos coa Administración que lles aseguraban traballo. Aquela experiencia foi decisiva. Podería terse quedado en Madrid coa clientela segura, pero preferiu volver a Galicia coa ambición de «emprender algo propio» e contribuír ao desenvolvemento da súa terra.
Moda galega: entre a artesanía e a globalización
Durante os anos 80 e 90, o relato de Cacheda solápase co esplendor da moda española. A firma que montou en Lalín non só fabricou traxes; exportou unha idea de roupa masculina clásica que atopaba mercado en París, Milán ou a Quinta Avenida. Foi un tempo en que a etiqueta «feito en España» abriu portas e as fábricas galegas eran referentes. Galicia, con todo, nunca foi tan cómoda para a industria como outras zonas máis industrializadas: a virtude artesá converteuse ao mesmo tempo nunha limitación comercial.
Cacheda díceno sen ambaxes: a moda galega «era máis artesá que comercial». Aquela tensión entre oficio e negocio explica boa parte da historia recente do sector. Coa chegada da globalización e a presión dos custos, moitas empresas vironse obrigadas a externalizar parte da produción. Florentino non foi unha excepción: sobreviviu, pero non sen tomar decisións difíciles, como trasladar liñas fóra de Galicia para manter a competitividade. Aquela decisión, dolorosa para quen quería soster emprego local, foi tamén a que permitiu conservar a marca nos escaparates internacionais.
Non é casual que un nome como o seu apareza en actos colectivos: en 2022 estivo entre os deseñadores na presentación do libro que repasaba corenta anos de Galicia Moda. É a sinal de quen, sen buscar a foto, sabe que a súa traxectoria forma parte dunha memoria colectiva que aínda hoxe define a industria téxtil galega.
Un empresario con pulso rural e mirada internacional
A fidelidade a Lalín —«nunca me gustou demasiado estar no foco mediático», repite— é un dos trazos que configuran o seu legado. Preferiu levantar a súa fábrica no pobo, xerar actividade e ver como a localidade pasaba de ser unha «aldeíña» a unha poboación con maior peso económico. Non oculta a ironía: as portas que antes estaban abertas hoxe péchanse por medo aos roubos, pero Lalín gañou en dimensión e servizos.
O seu perfil combina vocación, necesidade e sentido práctico. Ao describir ao mozo que quixo se
